Benim adım Zehra bu hikaye Belki de yıllarca sustuğum acılarımı anlatmak yaşadığım zorlukların içindeki sessiz çığlıkları duyurmak için bir fırsat gözlerimi küçük bir kasaba evinde dünyaya açtım yoksulluk ailemizin kanayan yarasıyla açlığımız sevgi ve anlayıştır babam otoriter ve acımasız bir insandı sözleri Emir gibiydi itiraz edenin karşısında sesi yükselir gözleri öfkeden parıldı Annem ise onun gölgesinde yaşayan onun isteklerine boyun eğen sessiz bir kadındı henüz 5 yaşındaydım Ellerim küçücük ve narindi ama o küçük ellerle su taşımayı odun toplamayı öğrenmek zorunda kaldım çocukluğumu yaşamama izin verilmedi kendi kendime oyunlar uydurur bulduğum Çakıl taşlarını dizerek onlarla konuşurdum o taşlar benim sessiz
sırdaşlar olur Çünkü insanlar arasında Kendimi hep yalnız hissettim okula gitmek benim için bir hayaldi Kasabanın taşlı yollarından geçen çocukların sırtındaki çantaları gördükçe içim bir garip olurdu babama okuldan bahsettiğim kız kısmı Okuyup da ne olacak Evde oturup işini öğren diye bağırırdı o günlerde öğrendim ki Benim hayallerim onların gözünde değersiz ancak halam beni kurtaran Bir Işık gibi Bu karanlıkta belirdi bu kız okuyacak dedi masrafları ben karşılarım o sözler hala kulaklarımda çınlıyor halamın çabası sayesinde okula başladım 5 sınıfa kadar okudum ama sonra babam buna da bir son verdi eğitimi tamamladın dedi Oysa ben sadece hayallerimin başındaydım Okulu bırakmak
zorunda kaldığım o yıl Kasabanın bütün yükü omuzlarıma yıkıldı Sabahları erkenden kalkıp su taşır annemle birlikte kocaman kazan çamaşır kaynatır dık Ellerim sıcak suyun içinde saatlerce kalır deri soyulacak gibi olurdu komşuların çocukları okuldan döndüğünde onları Pencereden izlerdim beyaz gömlekleri temiz ayakkabıları ve yüzlerindeki mutluluk benim için ulaşılamaz bir hayaldi yıllar geçti 14 yaşına bastım köyde büyüyen bir kız için bu dikkatlerin üzerine yoğunlaştığı bir yaşt güzelliğimden dolayı herkes beni oğullarına gelin yapmak istiyordu Annem ve babam da bununla gurur duyuyor sanki bu benim bir başarım mış gibi davranıyorlardı ama ben bu dikkatlerden hep rahatsızdım insanların bakışları benim üzerimde bir
ağırlık gibi duruyordu bir kış gecesi hayatımda ilk kez ölümle burun buruna geldim sobanın bacası tıkanmıştı uyandığımda Boğazım yanıyor Nefes almakta zorlanıyordum anneme ve babama seslendim ama cevap veren olmadı Kendimi dışarı atıp taşlı camları kırarak komşuları uyandırmaya Çalıştım o gece annem ve babamın sobadan çıkan gazdan zehirlenerek öldüğünü öğrendim yanlarında içki şişeleri vardı sarhoş bir halde uyuya kalmışlardı ölüm onları alıp götürmüştü ama beni bir başıma bırakmıştı o geceden sonra her şey değişti halam beni yanına aldı kimseye vermedi Çünkü Dedem ve babaannem üzerimden kazanmak istiyordu halamın evinde biraz olsun huzur buldum ama bu huzurun uzun sürmeyeceğini bilmiyordum halamın
yanında geçen yıllar boyunca onun sevgisi beni sarıp sarmaladı Ama içimde hala bir korku vardı Geçmişin İzleri bir türlü yakamı bırakmıyordu yeni bir sayfa açtığımı düşünüyordum ama aslında bu başka bir trajedinin başlangıcıydı halamın yanında geçirdiğim yıllar Belki de yaşadığım en huzurlu zamanlardı bana bir anne şefkatiyle yaklaş Sen bu evin neşesisin derdi halam eğitimime devam edemediğim için üzgündü ama bana elinden geldiğince bir şeyler öğretmeye çalışırdı yemek yapmayı evi Derli toplu tutmayı ve insanlara karşı nazik olmayı ondan öğrendim kendimi bir nebze güvende hissediyordum Halam bir gün Hayatına yeni biri girdiğini söyledi Kemal Bey adında kibar ve olgun bir
adam ilk gördüğümde onun hakkında kötü bir lenim edilmemişti kıyafetine konuşma tarzına dikkat ederdi halamla iyi anlaşıyor gibiydi ve bu beni mutlu ediyordu halamın mutlu olmasını istiyorum diyordum kendi kendime onların evlilik kararı almasına da itiraz etmedim ama bu kararın benim için bir kabusun kapısını araladığın nereden bilebilirdim bir gün halam pazara gitmek için evden çıktı o sırada Kemal Bey de eve uğradı Kapıyı çaldığında ona halamın evde olmadığını söyledim olsun biraz beklerim dedi salona geçip oturdu Ben de evin işlerine devam ettim İlk başlarda sıradan bir gün gibi görünüyordu kahve istedi getirdim sonra su istedi getirdim ama davranışları yavaş
yavaş değişmeye başladı Bakışlarında bir tuhaflık vardı ama o an anlamlandıramadığım elimi çekip dönmeye çalıştığımda kollarını sırtıma doladı nefesim kesildi Ne yapıyorsunuz diye bağırdım Gözlerindeki o bakıştan kaçmak istedim ama kaçacak yerim yoktu elleri bedenimi sıkıca kavramıştı sakin ol Kimse duymayacak dedi bu sözler zihnime bir bıçak gibi saplandı o an yaşadığım korkuyu tarif etmek mümkün değil kalbim sanki Göğsümden çıkacak gibi atıyordu ne yapacağımı bilemez halde mücadele etmeye çalıştım ama güçsüzdüm sesim kısılmış gibiydi o sırada kapı çaldı halam geri dönmüştü Kemal Bey Hemen kendini toparlayıp salona geçerken bana bakıp sakın bir şey anlatma yoksa canını alırım dedi ve
gitti hemen kapıyı açtım ve Halamı içeri aldım İçimde fırtınalar kopuyordu amaama hiçbir şey söyleyemedim Ne diyecektim halamın hayatını Mahvet istemiyordum onun mutluluğu benim sessiz çığlığım önüne geçmişti günler geçerken halamla Kemal evlendiler halamın o adamla evlenmesini istemiyordum ama ne diyebilirdim ki kabuğuma çekilmiş sessizce zamanın geçmesini izliyordum Halan bir gün arkadaşlarına gideceğini ve orada kalacağını söyleyerek gitti Ben de seninle gelim dedim ama halam bana Kızım Bazı özel işlerimiz var O yüzden sen evde kal istediğin zaman beni arayabilirsin hem Kemal amcan da yanında Korkulacak bir şey yok dedi Aslında korkulacak çok şey vardı Kemal dediği adam korkunun Ta
kendisiydi halam gittikten sonra eve sanki bir karanlık çökmüş gibiydi hemen yatıp sabah olmasını istiyordum dediğim gibi de yapıp hemen kendimi yatağa attım sabah olması için uyumaya çalışıyordum gözlerimi kapatmış düşünceler içinde boğuşurken odanın kapısının yavaşça açıldığını hissettim ardından ağır adımlarla yanıma doğru geldi yatağın kenarına oturup saçlarımı okşamaya başladı sonunda yalnız kaldık prenses seni öyle çok arzuluyorsa benimsin dedi O an Kaçmak için kalktığımda beni kuvvetli bir şekilde yatağa geri yatırıp boğazıma çöktü sakın bağırıp kaçmaya çalışma yoksa musallatın olur Hayatını Mahvederim sana hayatı zindan ederim Bırak iki dakika işimi görüp gideceğim çok acıtmayacak vallahi dedi O an gözlerimden
yaşlar süzülürken cevap bile veremedim üstümü parçalar gibi çıkarıp bacak arama daldı öyle canım yandı ki bağırmama bile fırsat vermemiş ağzımı kapatmıştı canım yanarken dudaklarıma yapıştı Ona karşılık vermiyor Ken her tarafıma salyasını bulaştırdı sanki bir köpek gibiydi çok kısa sürede inleyip titreyerek üzerime yığıldı kalkıp bir yaktıktan sonra bu aramızda kalacak Ara ara halana Ara ara Sana artık sen de benim karım sayılırsın diyerek sinsi sinsi gülüp içeri gitti ağlamaktan dermanım kalmamıştı kendimi banyoya nasıl attım bilmiyorum ayaklarım titriyor ayakta duramıyordum banyomu yapıp yatağıma geçtim O gece uyumaya çalıştığımda gözlerimden sürekli yaşlar süzüldü kendimi bir kafese kapatılmış gibi hissediyordum
içimdeki korku utanç ve Çaresizlik bir araya gelmişti benim suçum neydi diye sormaktan kendimi alamıyordum Ama suçlu olduğumu hissettiren şey benim irademin dışında yaşanmıştı Kemal'in gözleri hep üzerimdeydi Allah'tan halam genelde evdeydi de beni tek yakalayamıyor bir vakit halam ben geliyorum diyerek evden çıktı Ben mutfakta biriken Bulaşıkları yıkamaya başladım O an arkamda bir sertlik hissettim Kemal arkamdan sarılmıştı Tab çanak sesinden olsa yaklaştığını duymamıştım ona bırak beni bak Halam gelecek Seni yakalayacak desem de dinlemedi eteğimi kaldırdığı gibi direkt sapladı Kemal amca dur diyerek onu ittirmeye çalıştıkça o bana daha da sarılarak aramızdaki mesafeyi kaldırdı tek vücut gibi olmuştuk
Orada öyle bir hızla yapıyordu ki çok kısa sürede işi bitmiş def olup gitmişti takip eden zamanlarda ne zaman yalnız kalsak hemen üzerime çıkıyordu artık kararımı vermiştim buradan bu evden gidecektim halamın yanında kalmaya devam etmem mümkün değildi o eve Her girişimde Kemal Bey'in varlığı bir gölge gibi üzerime çöküyordu ona güvenmiyordu ama halama hiçbir şey söyleyemedim sonunda kendimce bir çözüm buldum köye babaannemin yanına dönmek halam beni durdurmaya çalıştı Zehra burada kal bu senin de evin dedi ama ona başka bir şey anlatmam mümkün değildi ona Kemal Bey hakkında tek kelime etmedim Belki de bu benim en büyük hatamdı
köye döndüğümde Bu kez bambaşka bir kabusla yüzleşeceğiz yüzündeki bakışı hiç unutamıyorum beni görünce pek sevindiği söylenemezdi Dedem ise her zamanki gibi soğuk ve ilgisizdi onlar için bir çocuk değerli bir evlat değil ancak kullanabilecekleri bir aldı o evdeki ilk gecemde geçmişin ağır yükünü yeniden omuzlarımda hissettim Ama yine de Kemal'den Uzak olmak bir nebze olsun rahatlamam sağladı birkaç gün sonra sabah erkenden babaannemin bağışlarıyla uyandım Zehra kalk hemen tarlada iş var dedi çaresiz kalktım ve güne başlamadan önce bir tas suyla yüzümü yıkadım tarlada çalışırken Hayatımın her geçen gün daha da çıkmaza sürüklendiğini hissediyordum Ama asıl kabusun dedemin planları
olduğunu öğrenmem uzun sürmedi bir gün Dedem evin mutfağında yabancı bir kadınla konuşuyordu fısıltılar andan pek bir şey anlamasam da konuştukları şeyin Benimle ilgili olduğunu Sezi yordum kadının adı Hatice hala idi ve çevredeki köylerde Başlık parası karşılığında kızları evlendirdiği bilinen biriydi Dedem beni bu kadına satmaya karar vermişti Henüz 17 yaşındaydım ve evleneceğim adamı ne görmüştüm ne de tanıyordum bu kadar parayı kaçırmam dediğini duydum O an dünya başıma yıkılmış gibi hissettim başlangıçta dedemin bu planına karşı çıkmak istedim ama köy yerinde kızların söz hakkı yoktu babamı ve annemi kaybettikten sonra daha da savunmasız kalmıştım halama dönmeyi düşündüm ama
bir yandan da oradaki yaşadıklarım aklıma geliyordu her İki seçenek benim için bir çıkmazdı çaresizce dedemin kararını kabullendim Bir Akşamüstü Hatice hala evimize gelip beni almaya geldi bavul bile hazırlamama izin vermeden birkaç parça kıyafetle onun peşinden gittim yol boyunca Kalbim sıkışıyor Nefes almakta zorlanıyordum gözlerimi yere dikmiş sessizce yürüyordum Hatice hala ise Oldukça rahat görünüyordu Bak kızım sana çok kız maddi hatet buldum makam dedi bu sözler beni rahatlatmıyor ne demek soyun diye sordum kadın yüzündeki ciddiyetle Oğlum şimdi gelecek her şeyiyle ilgilenmek Senin görevin dedi titremeye başladım Bu bir evlilik değil bir Esaretin başlangıcıydı kapı bir süre sonra
büyük bir gürültüyle açıldı Karşımda Duran adam zihinsel engelli biriydi bağıra çağıra bir şeyler söylüyor ağzından salyalar akıyordu bedeni yetişkin bir adam gibiydi ama davranışları bir çocuğu andırıyordu annesi hemen odaya girdi ve beni ona doğru itti Haydi oğlum gelinine alış dedi Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken hayatımın nasıl bu noktaya geldiğini düşündüm Deli oğlu nereden öğrendiyse annesi çıkar çıkmaz üzerime atladı aynı Kemal'in yaptığı gibi salyalarını üzerime Sonuçta Kemal Benden her şeyimi almıştı O gece yaşadığım çaresizliği tarif etmek İmkansız Bu evde sadece bir eş değil aynı zamanda bir hizmetçi Hatta bir köle gibi davranılacağını başladı oğlunun da bakımını tamamen Bana
devretmişti yemeğini Ben yedirecek banyosunu Ben yaptıracak ve hatta Tuvalette bile ona yardım edecektim bu yük genç yaşımda beni ezip geçiyordu her sabah Yüzümde bir iz sırtımda bir ağrı ve Kalbimde derin bir sızıyla uyanıyordum artık hayatımın kontrolü elimde değildi zincirlerle bağlanmasın bu eve ve bu hayata sıkıca bağlanmıştı Kaçmak için fırsat kolluyordu ama Hatice halanın sert bakışları ve elindeki uzun sopası bana her defasında vaz geçiriyordu bu evde her geçen gün hayatımdan bir parça daha eksiliyorsun yaptırmak ve Gece boyunca onun isteklerini karşılamak Gözlerimdeki Işık her geçen gün biraz daha sönüyordu bir gün sabah kahvaltısını hazırlarken eşimden duyduğum bir
çığlıkla irkildim odaya koştuğumda elindeki yastığı bana fırlatarak anlamsız bir şekilde bağırıyordu Hatice hala Hemen içeri girdi ve beni odadan itip çıkardı bana dönüp oğlumun canını sıkma isteklerini yerine getirmezsen Bunun hesabını ödersin dedi ardından eline uzun bir sopa aldı ve sırtıma defalarca vurdu Her bir darbe içimdeki umudu biraz daha tüketiyorsa bir mücadele veriyordum Ama Hatice halanın acımasızlığı bir gün zirveye ulaştı o sabah yine kahvaltı hazırlıyordum İçeriden gelen yüksek sesler eşimin ağlamaları ve bağırışları yla karışıyordu Hatice hala beni çağırdı ve Sesindeki tehditkar tonla içeri gir ve oğlumu sakinleştir dedi karşı koymak istedim ama onun elindeki sopa benim
cesaretimi kırıyordu Odaya girdim Eşim yere oturmuş ağlıyordu ona yardım etmeye çalışırken Hatice hala beni sırtımdan iterek yere düşürdü onunla ilgilenmeyi öğreneceksin diye bağırdı ardından cebinden çıkardığı bir mendili ağzıma bastırdı içinde yoğun bir koku vardı ve gözlerim karardı kendime geldiğimde etrafımı göremiyordum hava ağır ve nemliydi burnumu Keskin bir i Kokusu geldi etrafımı ellerimle yokladım ve yerde kömür torbalarına rastladım Hatice hala beni kömürlüğe kilitlemiş ayağımı hareket ettirmek istedim ama bir acıyla durdum ayak bileğimde ağır Bir Zincir Vardı ve bir demire bağlanmıştı Bunu bana nasıl yapabilirler diye düşündüm Hayatta hiçbir değeri olmayan bir gibi hissettim kömürlüğün karanlığı beni
bir boşluğun içine çekiyordu günlerce burada kalacağımı biliyordum ilk gün sadece kuru bir ekmek ve bir tas su getirildi ne tuvaletim için ne de başka bir ihtiyacım için bir şey düşünülmüştü ihtiyacımı gidermek için kömürlerin arasını kazdım ve üzerini kömürlü örttüm Bu insanlık dışı durum beni Yavaş yavaş çökerti kömürlüğün ikinci gecesinde artık halüsinasyonlar görmeye başlamıştım kömür torbalarına sarılarak uyumaya Çalışıyordum ama Zihnim sürekli Hatice halanın O Zalim yüzünü getiriyordu kendi kendime konuşmaya başladım Zehra buradan kurtulman lazım Bunu hak etmiyorsun ama nasıl kaçacağım bilmiyordum zincirler beni hem fiziksel hem de ruhsal olarak bu yere bağlıyordu bir sabah önüme yine
kuru bir ekmek bırakıldı tam yerken ekmeğin yanın küçük bir fare geldi Başka zaman olsa Korkardım Ama o an fare bile bana dost gibi göründü ona ekmekten bir parça koparıp verdim İlk başta tereddüt etti sonra yavaşça yaklaşıp ekmeği yedi o andan itibaren o fare benim en yakın arkadaşım oldu adını minik koydum artık onunla konuşuyor Yalnızlığımı hafifletmeye Çalışıyordum ama minikin varlığı bile beni bu karanlıktan kurtaramıyor Hatice halın her sabah açtı Kömürlük kapısından gelen ışık huzmesi benim için Umut değil yeniden bir eziyetin başlangıcıydı onun sert bakışları altında zincirli hayatımı sürdürüyordu ama bir şeyler yapmalıydım buradan kurtulmalıyım sonunda bir
plan yaptım zincirleri kıramıyor olam beni zincirden kurtaracak başka bir yol bulacaktım ayağımı bağlayan zinciri çözmek için elimdeki kömür parçalarını kullanmaya çalıştım Ama işe yaramadı o zaman ayağımı özgürlüğüm için feda etmeye karar verdim büyük bir kömür parçasını aldım ve bileğime sertçe vurdum acı dayanılmaz dı ama pes etmedim sonunda zincirden kurtuldum bileğim ezilmiş ve kan içindeydi Ama artık özgürdüm kömürlükten sürünerek çıktım ayaklarım beni kömürlükten kurtulup sürünerek ilerlerken her adımda içimdeki acı daha da büyüyordu ayak bileğimden akan kan karla kaplı toprağı kırmızıya boyuyordu gecenin soğuk havası tenimi yakıyordu Ama bu benim için Özgürlüğe Giden Bir yoldu sürünerek en
yakın komşunun evine ulaştım kapıya varıp birkaç kez zayıfça vurduğumda İçimde kalan son gücü de tüketmiş kapıyı açan kadın beni o halde görünce hemen içeri aldı Zehra ne oldu sana diye sordu Gözlerimdeki korkuyu ve bedenimdeki yaraları görünce ne kadar kötü durumda olduğumu anladı tüm gücümü toplayarak jandarmayı arayın dedim sözlerim o kadar kısık bir sesle çıkmıştı ki beni duyduğundan bile Emin olamadım ama kadın hemen telefonuna sarıldı jandarmalar kısa sürede geldi Onları görünce gözlerimden yaşlar süzüldü Çünkü artık kurtulduğumu hisset diyordum başından sonuna kadar yaşadıklarımı anlattım dediklerimi duyan Jandarma Komutanı gözyaşlarını tutamadı Bu zumme bir son vereceğiz Zehra dedi
sabaha karşı jandarmalar Hatice halın evine baskın düzenledi O ne olup bittiğini anlamadan elleri kelepçelendi oğlumla ilgilenmedi Benim paramı çarptı diye bağırıyordu Ama kimse onu dinlemiyordu eşi ve oğlu devletin bakım evine yerleştirildi onlardan tamamen kurtulmuştum yaşadıklarımın ortaya çıkması beni özgür kılmamıştır Ruhumda bıraktığı derin yaralar vardı jandarma beni geçici olarak bir koruma evine yerleştirdi orada geçen günlerimde Yalnızlığımı ve travmalarımız düşünmek için bolca vaktim oldu bir köşeye oturup hayallere dalardım yeniden hayata dönmek istiyor ama nasıl yapacağımı bilmiyordum halam olanları öğrendiğinde yanıma geldi Gözyaşları içinde Zehra seni koruyamadığı için çok üzgünüm dedi başımı Eğdim Çünkü ona karşı Öfkeli değildim
Beni Yeniden yanına alabilir misin diye sordum halam beni sıkıca sarıp tabii ki dedi ama bu kez başka bir gerçek ortaya çıktı o Kemal Bey'den boşanmıştı Sebebini sordum yüzündeki acı dolu ifadeyle sana bir şeyler yaptığını şans eseri fark ettim telefonunda birkaç video ve resme denk geldim sana şiddet uygulayarak seni Zorlu özür dilerim bunu çok geç öğrendim dedi bu sözler içimde bir şeylerin değişmesini sağladı halamın beni koşulsuz sevmesi yeniden Güven duymam için bir ışık oldu o bana hem bir anne hem de bir yol gösterici oldu halamla Yeni Bir Hayata başladık Ama bu geçmişin izlerini silmek için yeterli
değildi yaşadıklarım her gece rüyalarıma giriyor beni uykularımdan uyandırıyordu Psikolojik destek almaya başladım terapilerde hayatımı kontrol etmenin tekrar mümkün olduğunu öğrendim Zehra sen sadece kurban değilsin hayatta kalmayı başardın dedi terapistim bu sözler bana yeniden güç verdi günlük rutinlerim yavaş yavaş normalleşmeye başladı halamla birlikte küçük bir iş kurduk kasabadaki kadınlara elişi dersleri vermeye başladık Her yeni öğrendiğim beceri kendime olan güvenimi biraz daha artırıyordu geçmişimden tamamen kurtulamam da onu taşıyabilecek kadar Güçlü olmayı öğrendim bugün hala zaman zaman o kömürlükte geçirdiğim karanlık günleri hatırlıyorum ama artık o karanlık beni yönetmiyor Hatice halanın cezaevinde öldüğünü duyduğumda içimde bir boşluk hissettim
Ne bir sevinç ne de bir üzüntü sadece bir sonun başlangıcıydı Bu hayat bana tüm Zorluklara rağmen dayanıklılık ne kadar önemli olduğunu öğretti Bu hikayemi sizlere anlatıyorum Çünkü benim yaşadıklarım başka birinin cesareti olabilir kadınlar birer mal değildir satın alınamaz ve kullanılmaz hayatta kalmak benim kazandığım en büyük Zafer oldu bundan sonra kendi hikayemi yazacağım ve bu hikaye sadece bana ait olacak