ببین نمیدونم چجوری باید با کلمات بهت توضیح بدم که چقدر این ویدیو میتونه توی مسیر تو تاثیر بذاره و چند دقیقه دیگه میفهمی چرا اما بذار قبلش ازت یه سؤال بپرسم به نظرت یه آدم آدی در طول زندگیش چند هفته زنده است نیاز نیست بهش فکر کنی هر چیزی که به ذهنت میاد بگو من گفتم ۹۶ هزار هفته برادرم گفت ۱۰۰ هزار هفته دوستا گفتن ۱۵۰ ۲۰۰ هزار هفته اما میدونی چی جالبه یه آدم عادی در طول زندگیش فقط ۴۰۰۰ هفته زنده است و نمیدونم چرا وقتی که ۸۰۰ سالو به هفته میگیم انقدر کم به
نظر میاد و اگه در نظر بگیریم که تا س بین ۱۵ تا ۲۵ بذار بگیم ۲۰ ۰۰ هفته از اون ۴ هزار هفته رفته هیچوقت برنمیگرده و الان ۳۰۰۰ هفته پیش روته تو این ویدیو میخوایم تصمیم بگیریم که ۳۰۰ هفته رو چیکار بکنیم و الان به احتمال زیاد مغزت اینجوریه که بیخیال الان الان اصلاً حوصله اینا ندارم بذار بذار بیم یه ویدیو فان ببینیم بذار از این ویدیو کلیک کنیم بیایم بیرون مغز به هر حال دنبال اینه که راحتترین راهو واسه دوپامین به ما نشون بده دیگه میخواد ما رو توی راحتترین حالت بذاره تو یک
سال بعد د سال بعد ه سال بعد ۵ سال بعد به این ویدیو برمیگردی و اون موقع تا آخر میبینی و این فرصت بهت دا داده میشه که این تصمیمو بگیری اما اون موقع قراره هفتههای کمتری داشته باشی و برای همینه که ازت میخوام تمرکز کاملت و به من بدی و همین الان با همین ویدیو با همین صحبت تصمیم بگیری که قراره این ۳۰۰۰ هفته رو چه جوری زندگی کنی چون اگه این کارو نکنی قراره دقیقاً مثل بقیه افراد باشی میدونی بقیه افراد چهجوری زندگی رباتیک اصلاً به مرگ فکر نمیکنن احساس میکنن که تا ابد
زنان و روتین وار کارای عادیشون انجام میدن صبح خسته بیدار میشن چون کهه شب قبل تا دیروقت توی موبایلشون میگشتن لباسشو میپوشن میرن سر کاری که بهش علاقه ندارن افسرده برمیگردن حواس خودشونو با موبایل پرت میکنن تا یادشون نیاد توی واقعیتی هستن که نمیخوان توش زندگی کنن و این روتینو تکرار میکنن و اون هفتههای که از زندگیشون مونده کمتر و کمتر میشه ۳۰۰۰ هفته میشه ۲۲۵۰۰ هفته ۱۵۰۰ هفته ۱۰۰۰ هفته و بازنشسته میشن کل دوران کاریشون دوران جوونیشون میگذره و اصلاً نفهمیدن که چه جوری گذشت و الان کل روزو وقت دارن که حواس خودشونو پرت
کنن با اخبارهای مختلف با موبایل با هرچی و روزمرگی شون میشه حواس پرد کردن خودشون بیدار میشن یه چیزی میخورن ن بیهدف پای تلویزیون پای موبایل ۱۰۰ هفته میشه ۸۰۰ هفته ۵۰۰ هفته ۴۰۰ هفته ۳۰۰۰ هفته ۲۰۰ هفته سالای آخر زندگیشون و به عکسهای قدیمیشون نگاه میکنن به احتمال زیاد دیگه زمان ما عکس و اینا قرار نیست باشه از توی موبایل اصون نگاه میکنن عکسای همین تایمی که الان هستیمو نگاه میکنم ۱۵ ۲۰۰ سالگی ۲۵ سالگی و هیچ افتخاری تو اون لحظه نیست همش حسرته که ههم وضعیت فیزیکی اونقدر خوب نیست چرا هیچوقت بهترش نکردم
من میدونستم اگه وضعیت فیزیکی بهتر باشه اعتماد به نفسم بهتر میشه میتونم بهتر عمل کنم چرا این کارو نکردم ه من همیشه دوست داشتم یه خواننده بشه همیشه دوست داشتم یه یوتیوبر بشم چرا هیچوقت اون کارو نکردم واو فلانی من فلانی خوشم میومد چرا چرا هیچ وقت بهش نگفتم و شروع میکنم به حسرت خوردن راجع به کارایی که میتونستن انجام بدن اما انجام ندادن راجع به نسخهای که میتونستن بشن هه دلشون میدونستن میتونستن بشن میدونستن که میتونن اون نسخهای باشن که اعتماد به نفس داره باهوش کاریزماتیک که میدونستن اما قبول نمیکردم گفتن نه نمیشه ما
فلانیم ایرانیم یه بهونهای میآوردن اما موقعی که دیگه به مرگت نزدیکی نه کسی هست که بخوای واسش بهونه بیاری نه دیگه وجدانت بهت اجازه میده و با غم داری به اون عکسا نگاه میکنی چون هر عکس یه فرصت از دست رفته است و من الان اینا رو نگفتم که بهت ترس بدم اینا رو دارم بهت میگم که بهت یه قدرتی بدم که بتونی واقعاً زندگی کنی چون من خیلی وقتا توی ویدیوها وقتی راجع به کسایی صحبت میکنم که توی مسیر ما نیستن توی مسیر بهترین نسخه خودشون نیستن میگم ۹۹ افراد اینجورین و خیلیا فکر میکنن
که او یه استلای دیگه فقط داره میگه ۹۹ این شکلین دارن هی میگن که ۹۹ افراد که موفق نمیشن ما خوب و اینجور چیزا نه انقدر سطحی نمیگم بدترین فرمول زندگی برای این ۳۰۰۰ هفته چیه اینکه هفته کمتر باشه طبیعتاً اینکه حاضر نباشی این ۳۰۰۰ هفته واقعاً زندگی نکنی یعنی همش توی حالت رباتیک باشی حاضر نباشی و افسرده باشی دیگه این بدترین ترکیبه برای زندگی کردن این ۳۰۰۰ هفته باقی بذار بررسی کنیم که روتین زندگی یه آدمی که روی رشد خودش تمرکز نداره چیه کسی که به احتمال زیاد مثلاً به جنبشی که ما تو این
چنل داریم مثلاً اهمیتی نمیده فول تیم توی موبایلش جپی اینستاگرام دائماً ویدیو ۱۵ ثانیهی دوپامین یه میم اوکی بعدی فلانی به فلانی لیست اوکی بعدی ا فلانی کات کرد بعدی یه شت میم دیگه بعدی بعدی بعد رسماً داره به خودش ایدی اچدی میده خیلی جالب بود من توی دانشگاه بم یکی از استادا موقعی که میدید بچهها هی دارن بحث عوض میکنن تمرکز ندارن گفتش که چند نفرتون به نظرتون ایدی اشی دارین و انتظار میرف که از ۱۰ نفر مثلاً یکی دو نفر دستشونو بیارن بالا دیگه چون بیشر ۱۰ ۲۰ نباید باشه دیگه از هر ۱۰
نفر انگار ۹ نفر دستشون بالا بود اون یه نفرهم که دستشو نیاورده بود بالا به احتمال زیاد نمیدونست ایدیش چی چیه و این طبیعی نیست از هر ۱۰ تا انسان ۹ نفر ایدی اچی ندارن به صورت طبیعی دید پزشکی ما رسماً به خودمون ایدی اچ سی دادیم چون وقتی هر ۱۵ ثانیه داری ویدیو رو عوض میکنی داری رسماً به مغزت میگی که نمیخواد اصلا نمیخواد تمرکز کنی دیگه ۱۵ ثانیه عوض میشه مثلاً مغزت اینجوریه که بابا بذار بزنم ببینم اصلا بالایی چی بودش یه لحظه بذار بالایی آنالیز بشه تو میری ب میگی نه بابا ولش
کن ولش کن مغزت اینجوریه که او رسما داری مغزو تربیت میکنی کنی دیگه انگار داری سیما رو میکنی یه جای دیگه نصب میکنی داری بهش میگی نه مهم نیست اصلاً اطلاعات اطلاعات از همین و بیا بیرون بابا اصلاً مهم نیست توی اینستا بودی تا حالا این سوالو از خودت پرسیدی که مثلاً ۱۰ تا پست قبلی چی بوده چیزی یادت هست خیلیامون اینجوریم ۱۰۰۰ تا پست دیدیم همینجوری میدیم بیاد بالاتر پست قبلیو یادمونه بالایی شو یادمون نیست اون ۲۰۰ تایی که قبلش دیدیم یادمون نیست شاید اگه نگاهش کنیم بگیم آ این آشه فکر کنم دیدم یادمون
نیست ما حاضر نیستیم رسماً عدم تمرکز رو هیچ چیزی نمیتونیم تمرکز کنیم پس بذار قبول کنیم که اون آدم عادی حاضر نیست پس زندگیو واقعاً تجربه نمیکنه همش حواسش پرته هی توی ذهنش یه نویزی یه صدایی توی ذهنش دارن صحبت میکنن هیچوقت حاضر نیست توی این لحظه که من زنم من الان من الان که دارم این ویدیو رو میبینم من الان هستم من حاضرم من زندم الان من توی استودیوم م الان حالم خوبه هر نفسمو دارم احساس میکنم حرکت بدنمو دارم احساس میکنم خیلی از این افراد اینو احساس نمیکنن زامبی تور عمل میکنن یعنی توی
ویدیو مدیتیشن گفتم من خود منم خیلی وقتا به خودم میام که عینه ام پی سی دارم رفتار میکنم باید بری فلان دفتر جلسه داری پیاده پیاده استان اصلاً اصلاً حواسم نیست حاضر نیستم که اوکی الان تو توی شهری الان زندهای چقدر دنیا زیباه ۹۹ افراد حاضر نیستن ۹۹ افراد آتو آشغال میخورن پس عمرشون قراره کمتر بشه و همیشه توی حالت تنبل و خستهی هستن مغزشون بهترین عملکرد و نداره و سومی یه آدم عادی معتاد دوپامینی چیپ معتاد پرنه معتاد اینسا معتاد فسفو است و خیلی جالبه من توی ویدیو انگیزه راجع به دوپامین یه کم بیشتر
صحبت کردم اما یه جورایی میشه گفت کسی که سطح اولیه دوپامین پایینه انگیزه نداره محتا دوپامین تا یه حدی میشه گفت افسرده است و من از تجربه شخصی میگم این حرف واقعاً درسته اون تایمی که من معتاد دوپامین بودم یعنی همش توی اینستا وب سایتی پورن فلان فست فود دوپامین دوپامین دوپامین کار سخت نه دوپامین دوپامین دوپامین شاید فکر کنی که او چه لایف استایل فانی باید باشه من افسرده بودم من رسماً رسماً افسرده بودم هیچ هدفی نداشتم اصلاً گاهی وقتا مثلاً بیدار نمیشدم فرق نمیکرد اینجور بودم که اک تو د بعد ازر خوابیدی درک
اصن کاری نداری که اون بدترین تجربه زندگیه ۹۹ ۰ حاضر نیستن یه وضعیت سلامت افتضاحی هستن و افسردن ما فکر کنم اولین نسی هستیم که این سه تا رو با هم داریم اولین نسلی هستیم که بزرگترین مواد مخدر واس ما یه چیز عادیه از هر موادی شاید بدتر باشه ندونم کلیشه ص بره ولی واقعاً همینه کسایی که تا ته این موضو رفتن میدونن که چقدر میتونه هر کدوم اینا آسیب بزنه برای ما یه چیز عادیه ما فکر کنم اولین نسلی میشیم که هم سن سال ما به ۸۸۰ سالگی میرسن و نمیفهمن چجوری گذشت و حرف
من تازه توی شرایطیه که اینا بدتر نشن که میشن همه اینا بیزنسم باید با هم رقابت کنن متا که میشه فیسبوک و اینستا باید با تیک تاک رقابت کنه اونا باید با آلفابت که میشه یوتیوب و اینا رقابت کنن اینا هی اعتیاد آورتر میشن هی الگوریتم شون قویتر میشه هی روانشناسی پشتشون محکمتر میشه و ما میشیم اون نسلی که به ۸۰ سالگی میرسیم و نمیدونیم چجوری گذشت چون مغزمون که به اوج عدم تمرکزش رسیده اصلاً روی هیچ موضوعی نمیتونه تمرکز کنه حاضر نیست از اون طرف صنت غذا داره بدتر و بدتر میشه دائماً دارن یه
راهی پیدا میکنن که غذا اعتیاد آورتر بشه و ما اعتیادم م به دوپامین بیشتر و بیشتر میشه دسترسی به دوپامین مین چیپ راحت و راحتتر شده دیگه مجله پلی بوی نیست وب سایتها هستن خدا میدونه ۲۲۰ سال بعد چی میشه شاید ۲۲۰ سال بعد این شکلی باشه که تو خودت سناریو تو بنویسی با فلان بازیگر با فلان شعر ویدیوش بیاد یعنی دیگه اوج اعتیاد به دوپامین که یعنی اوج افسردگی این ۳۰۰۰ هفته که تو میخوای زندگی کنی به احتمال زیاد نه تو رو نمیدونم من نمیخوام اینجوری زندگی کنم این حرفایی که دارم میزنم یه بخشی
از مدیتیشن مرگه که باید یه ویدیو کامل راجع بهش بچینم من نمیخوام موقعی که ۸۰ سالم شد ۹۹۰ سالم شد به عقب نگاه میکنم اینجوری باشم که اصلاً چه جوری گذشت چرا چرا رویاهامو دنبال نکردم چون توی دنیای فانتزی ما میتونیم اینجوری کنیم که او آره پارت ت اگه ۸۰ سالتم شده بود مثلاً رویاتو دنبال نمیکردی خب ۸۰ سالگی میتونستی مثلاً چه میدونم یوتیوبر شدن شروع کنی آره دیگه نگاه کن اصلاً بعضی از این پیجا میاد که نگاه کن این پیرزن ۹۹۰ ساله تو استرالیا رفته دانشگاه از ۹۰ سالگی تحصیل شروع کرده ببین همیشه همیشه
میتونی ادامه بدی امید هست بذار واقع بین باشیم دیگه ۸۰ سالگی دیره میدونم قشنگه ب که بگیم هیچوقت دیر نیست ۸۰۰ سالگی هم بشه دیر نیست نه از یه جایی به بعد دیره من نمی میخوام که وقتی به عقب نگاه میکنم پر از پشیمونی باشه افکارم میخوام به میراسکندری که انجام دادم مونده باشه میخوام افتخار کارای سخت مونده باشه حالا اینکه تو این تصمیمو بگیری یا نه دست من نیست این ویدیو فقط یه لنگور بود من اینو ساختم که تو حداقل یه دیدی به آینده داشته باشی این ویدیو دیگه به اون شکلا یه ویدیو قبل
پراکتیک ال نیست که بگم مرحله اول این کارو بکن مرحله دوم این کار نه من این ایده رو آوردم وسط خودتی و ذهنت باید تصمیم بگیری این ۳۰۰ هفته رو میخوای چه جوری زندگی بکنی مثل پیتو ضعیفترین نسخه خودت یا ویتو و اون انتخاب من نیست من میدونم توی چه مسیری هستم اگه ویدیو اول چنلو ندیدی کل کانسپت این چنل اینه که من دارم خودمو به بهترین نسخه نزدیکتر میکنم چیزایی که یاد بگیرم میام بهتون میگم و من تا همین حد میتونم کمکت کنم باقیش با توئه و مثل همیشه یادت باشه درد لذت کاری که
انجام میدی نمیمونه اما افتخار شرمندگی [موسیقی] [موسیقی]
