Merhaba ilginç itiraflar kanalına hoş geldiniz Bu hikaye sıradan bir akşamın nasıl karmaşık ve beklenmedik duygulara yol açabileceğini anlatıyor sakin bir akşamüstü güneşin yavaşça tepelerin ardında batarken huzurlu mahallemizde Her şey normal görünüyordu mutfağımda Akşam yemeğini hazırlarken arka planda radyonun hafif uğultusu duyuluyordu oğlum Efe hafta sonu için üniversiteden eve yeni dönmüştü Efe artık büyümüş Işıklı çocuk olmuştu ben evlenmemiş Aslında Efe ben evlatlık edinmiştim Ama anne oğul ilişkisi başından beri devam ediyordu kızların hayalı Efe olmuştu artık yani o kadar yakışıklıydı evde alışılmış bir huzur hakimdi Şimdi ise 21 yaşında güçlü Kendine güvenen bir genç adam olmuştu ancak aramızdaki
dinamikler onun büyümesiyle değişmişti ve ben bu yeni duruma hala alışmaya çalışıyordum akşam yemeği hazırdı ve onu oturma odasından çağırdım masaya oturduğumuzda Bana farklı bir şekilde baktığını fark ettim gözlerinde alışılmadık bir yoğunluk vardı ilk başta bu hissi yok Saydım sadece Hayal gücüm diye düşündüm derslerinden arkadaşlarından ve evi ne kadar özlediğinden bahsettik Ama konuşma boyunca gözleri normalden fazla benimkilerde kaldı bu durum içimde Adını koyamadığım bir şeyler hissettirdi Yemekten sonra üniversiteye gitmeden önce sık sık yaptığımız gibi bir film İzlemeye karar verdik oturma odası her zamankinden daha samimi ve rahat hissettiriyordu loş ışık ve yumuşak yastıklar sessiz bir akşam
için mükemmel bir ortam oluşturuyordu en son ne zaman böyle sakin bir akşam geçirdiğimizi hatırlayamıyorsanız sonra kafamda dolaşan düşüncelerle rahatsızlık duymaya başladığım an Efe yanıma doğru kaydı ilk başta masum olduğunu düşündüm ama eli benimkine değdiğinde İçimde Bir kıvılcım hissettim elektrik yüklü bir şey hissetmem gereken bir şey elimi hızla geri çektim anın yoğunluğuyla şaşkına dönmüştüm Anne bir şey mi oldu diye sordu sesi yumuşak ve endişeli gibiydi ona baktım kalbim gibi çarpıyordu Ne söyleyeceğimi bilemedim Hiçbir şey tatlım Sadece yorgunum Hepsi bu dedim hislerimi geçiştirmeye çalışarak ve Aramızdaki gerilimi fark etmemesini umarak Ama o an bir şeyin değiştiğini biliyordum
göz ardı edemeyeceğimiz bir şey anne ve oğul arasındaki çizgi bulanıklaşması izce oturduk film arka planda oynuyordu ama ikimiz de artık izlemiyorsunuz bir şekilde Uyandım Bir önceki gece yaşananlar zihnimde tekrar tekrar dönüp duruyordu bu hissi silkeleyip atmaya çalıştım kendime sadece kafamda kurduğumu söyledim ben onun annesiyim başka hiçbir şey değil onu çok seviyordum ama bu asla yanlış anlaşılabilecek bir sevgi değildi kendi kendime mantıksız davranıyorsun dedim Efe aşağı indiğimde kahvaltı masasında bir fincan kahve ile beni gülümseyerek karşıladı sanki hiçbir şey olmamış gibiydi Belki gerçekten de bir şey olmamıştı sadece benim fark ettiğim tuhaf bir an en azından şimdilik
bu düşünceyi zihnimden uzaklaştırmaya karar verdim Kocamda olmadığından artık kadın olarak ihtiyaçlarım oluyordu ve Efe bilmiyordum O benim oğlumdu ama evlatlık olsa da evladımdan normal hissettirmeye çalışarak Merhaba anne diye yanıtladı ı sesi rahat ve sakin Bugün bir yürüyüşe çıkmayı düşündüm bana Katılmak ister misin yürüyüş uzun zamandır birlikte böyle bir şey yapmamıştık Bir an tereddüt ettim dün geceki hislerden sonra onunla daha fazla zaman geçirmem doğru olur mu Emin değildim ama sonra kendime bunun sadece bir anne ve oğlun birlikte zaman geçirmesi olduğunu hatırlattım Bunda yanlış bir şey yoktu Tabii dedim iyi olur o öğleden sonra gençken sık sık
gittiğimiz yakındaki bir patikaya doğru yola çıktık Hava serin Ve ferahlatıcı ydı gökyüzü parlak bir maviydi ve her şey bir an için normaldi yan yana yürüyorduk eski anılarımız danan Geleceğe dair planlarından sıradan konulardan bahsediyorduk gülümsedim ve Kendimi onun yanında daha rahat hissettim Belki de dün gece fazla tepki verdiğimi düşündüm ama yürüdükçe bazen konuşmaları Durak sıyu ve Aramızdaki Sessizlik olduğundan daha ağır hissettiriyordu bir noktada vadinin güzel manzarasına sahip bir açıklığa Vardığımızda Efe yürümeyi bıraktı ve bana döndü Anne sen hep yanımda oldun dedi sesi yumuşak Ama ciddi senden ne yapacağımı bilmiyorum Söylediği şeyde beni şaşırtan bir şey vardı
tonunda hissettiğim bir kırılganlık kalbimi acıttı gülümsedim ortamı hafifletmeye çalışarak Bunu uzun bir süre düşünmene gerek yok diye şaka yaptım Bir yere gitmiyorum Ama o gülmedi Bunun yerine bir adım daha yaklaştı gözleri benimkine kilitlenmişti hayır Gerçekten diyorum diye devam etti sen hep sadece annemden daha fazlası oldun her şeyim oldun donup kaldım söylediği sözler havada Asılı Kaldı ağır ve hazır olmadığım bir anlam yüklüydü yüzüne baktım bunun sadece duygusal bir an olduğunu masum bir anlık yakınlık olduğunu gösteren bir işaret aradım ama gözlerinde başka bir şey vardı kalbimi bir kez daha hızlandıran bir şey tıpkı bir önceki gece gibi
Efe dedim sesim neredeyse bir fısıltı seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorsun değil mi Tabii ki diye yanıtladı bir adım daha atarak yaklaştı Ben de seni seviyorum tahmin ettiğinden daha fazla kalbim hızlandı Bu bir anneyle oğlun konuşma şekli değildi birbirlerine böyle bakmamalı gerekiyordu Zihnim geri çekilmem gerektiğini söylüyordu aramıza mesafe koymam gerektiğini ama bedenim donmuş gibiydi Bence geri dönmeliyiz dedim sesim titreyerek geç oluyor ama arkamı dönmeden önce o elimi nazikçe tuttu dokunuşu yeterince masumdu ama elini tutma şekli baş parmağının tenime yavaşça sürtmesi midemde adlandır amadı bir anne dedi yumuşakça sesinde tarif edemediğim bir şeyle bu hissi nasıl
söyleyeceğimi bilmiyorum ama bir şeyler hissediyorum hissetmem gereken bir şey sanırım sen de hissettin içimde panik yükseldi elimi geri çektim bir adım geri attım kalbim göğsümde hızla atıyordu Efe dur dedim sesim titreyerek bunu kast etmiyorsun kafanı karıştırıyorsun bana baktı yüzünde karışıklık ve incinmiş bir ifade vardı karışık değilim Anne ne hissettiğimi biliyorum Hayır dedim başımı sallayarak bu doğru değil Sen benim oğlumsun biz yapamayız cümlemi bitiremedim kelimeler çok tehlikeli çok ağır hissettirdi Efe derin bir nefes aldı yüzü duygularla kaplanmıştı Biliyorum biliyorum doğru değil dedi ama hislerimi kontrol edemiyorum ve bence Sen de edemiyorsun gözlerim doldu kendimi toparlamak için
çabalıyordu bu olamazdı bu olmamalıydı bu durumu daha fazla ilerlemeden durdurmalıyız bir çizgiyi geçmeden önce ben senin annenim dedim sesim kırılarak ve seni seviyorum ama bu şekilde değil yapamam biz yapamayız sözler aramızda Asılı Kaldı ağır ve boğucu gözlerinde acıyı gördüm omuzlarının yenik bir şekilde düşüşünü izledim yavaşça başını salladı yere bakarak sanki utanıyormuş gibi özür dilerim diye fısıldadı seni rahatsız etmek istememiştim zor bir şekilde yutkundum içimde dönüp Duran duygular selini bastırmaya çalışarak Tamam dedim yumuşakça ama gerçekten öyle olup olmadığından Emin değildim Hadi eve gidelim eve dönüş yolu boğucu bir sessizlikle geçti Efe tek kelime etmedi Ben de
konuşmadım patikada konuşulanların ağırlığı aramızda asılı duruyordu her saniye daha da uzun ve zorlayıcı geliyordu gözlerimi yoldan ayırmadan Biraz önce olanları kafamda anlamlandırmaya çalıştım ağzından çıkan sözlere itiraf ettiği duygulara inanamıyordum sanki aramızdaki ilişki hakkında bildiğim her şey baştan aşağı ters yüz olmuştu nihayet eve Vardığımızda Efe odasına gitmekten bahsetti onu durdurmadı merdivenlerden Yukarı çıkarken ortadan kayboldu Ben ise kendimi kanepenin üzerine bıraktım patikadaki andan beri içinde tuttuğum duygular bedenimde titremelere yol açıyordu Tüm bunları nasıl anlamlandı mı bilmiyordum O benim oğlumdu küçük oğlumdu ama artık bir çocuk değildi ikimizin de tahmin edemediği kadar karmaşık bir hal alan ilişkimizin farkına
varmaya başlamıştım onun hislerini Sadece gelip geçici bir dönem olduğuna zamanla sona ereceğine inanmak istiyordum ama bana bakışları elini Benimkinin üzerinde biraz fazla uzun süre tutması bana bunun aksini söylüyordu içimde bir suçluluk hissi vardı sanki bir şeyleri yanlış yapmışım gibi Belki ona fazla yakın olmuş fazlaca Sevgi göstermiştim Ama bu doğru muydu anneler oğullarını sevmeliyiz ve her zaman Yanların olmalıydı benim Tek yaptığım da buydu ama şimdi aramızdaki garip bir gerilim her şeyi lekeleme bilmiyordum O günü ondan kaçınmaya çalışarak geçirdim zihnimi meşgul etmek için ev işleriyle uğraştım Akşam geldiğinde ise duygusal olarak tükenmişim Ne olduğuyla yüzleşmek istemiyordum ama
bunun sonsuza dek kaçınılmaz olduğunu da biliyordum Efe ile böyle devam edemezdik ortada bir şeyler yokmuş gibi davranmak imkansızdı o gece yatakta saatlerce dönüp durduktan sonra kapımın çaldığını duydum kalbim sıkıştı kim olduğunu biliyordum anne İçeri girebilir miyim Efe'nin sesi yumuşak ve neredeyse tereddütlüyüm Zihnim bana hayır dememi aramıza biraz mesafe koymamızı söylüyordu ama ondan kaçmaya devam edemeyeceğimi biliyordum yüzleşmek zorundaydım ne kadar rahatsız edici olursa olsun gel dedim sessizce yatakta doğrulup üzerime battaniyeyi çekerken sanki bu örtü yaklaşan duygusal fırtınadan Beni koruyacak mış gibi Efe içeri girdi Tıpkı benim kadar kararsız ve çatışma içinde görünüyordu odanın kenarında bir an
durdu ne yapacağını bilemez haldeydi Birkaç saniye sonra yatağın kenarına Oturdu Ama mesafesini koruyarak özür dilerim dedi sesi pişmanlık doluydu Az önce söylediklerimi söylememeliydim neden böyle davrandığımı bilmiyorum yavaşça başımı salladım doğru kelimeleri Bulmaya çalışarak Biliyorum bu kafa karıştırıcı dedim ama az önce olan şey bir daha olmamalı Efe dikkatli olmalıyız bu böyle olmamalı biliyorum diye fısıldadı gözleri yere bakıyordu ama bu çok zor an ne neden böyle hissettiğimi bilmiyorum bunu zihnimden atmaya çalışıyorum ama sürekli geri geliyor sözleri içimde derin bir yerlere dokundu Hem onun hem de kendim için büyük bir üzüntü hissettim bu Kendimi asla içinde bulmayı Hayal
etmediğim bir durumdu amaama işte oradaydık ikimizin de çözümünü bilmediği bir duygusal Ağın içinde sıkışıp kalmıştık Ben senin annenim diye tekrar ettim sesim nazik Ama kararlıydı Sadece bu olabilirim Bunu biliyorsun değil mi bana baktı gözleri acıyla doluydu ama başını salladı biliyorum dedi sadece seni kaybetmek istemiyorum Seni kaybetmeyeceksin dedim Onu rahatlatmaya çalışarak ama sınırlarımızı belirlemeliyiz Efe Bu tehlikeli bir alan bir an Sessizlik oldu günün erken saatlerinde yaşanan gerilim hala üzerimizde ama aynı zamanda İkimiz de bir şeylerin bu şekilde devam edemeyeceğini biliyorduk her ne kadar İkimiz de tam anlamıyla kabul etmek istemesek de bu gerçeği sessizce kabullenmiş tik
Belki yarın okula geri dönmen en iyisi olur dedim nazikçe ikimizin de kafamızı toparlamak için biraz zamana ihtiyacımız var Efe yavaşça başını salladı gözlerinde üzüntü olduğunu görebiliyordum evet dedi sessizce Belki de haklısın Ertesi sabah eşyalarını toplarken onu izledim aramızdaki hava çözülmemiş duygularla doluydu ona sarılmak her şeyin yoluna gireceğini söylemek istedim ama bunu yapamadım tüm olanlardan sonra buna cesaret edemedim Nihayet ayrıldığında ev yıllardır olmadığı kadar boş hissettirdi kanepede oturup Pencereden dışarıya bakarken her şeyi kafamda değerlendirmeye çalıştım aramıza mesafe koymamız doğru bir karar olduğunu biliyordum ama bu durumu kolaylaştırması ilişki basit saf olmalıydı ama bizimki çok daha karmaşık
bir şeye dönüşmüştü ikimizin de nasıl başa çıkacağını bilmediği bir şeye Günler geçtikçe rutinim Geri dönmeye çalıştım ama hiçbir şey eskisi gibi değildi Efe olmadan Ev çok sessizdi ve onu Düşündüğümü fark ediyordum hem de düşündüğümden daha fazla bu mesafenin bize iyi geleceğine lerimizi toparlamak için gerekli alanı sağlayacağına inanmak istiyordum ama içten içe işlerim bir daha eskisi gibi olmayacağını biliyordum Aramızda bir şeyler değişmişti Geri dönüşü olmayan bir şey Ve geleceğin ne getireceğinden Emin değildim Evet arkadaşlar bir itirafın da sonuna geldik oğlu ile yaşadığı ilginç bir itirafı dinledik ilginç itiraflarda bir sonraki hikayede görüşmek üzere hoşça kalın