[musika] Isa akong simpleng construction worker na sanay sa pagod at hirap ng buhay. Pero hindi ko inaasahan na ang pinakamagpapagulo sa isip at damdamin ko ay walang iba kundi ang matalik na kaibigan ng mama ko. Si Tita Arln.
Sa araw-araw na pagkikita namin bilang magkapitbahay, unti-unting nagbago ang tingin ko sa kanya hanggang sa may mangyari nga na hindi ko inaasahan. Dear [musika] Miss Love, ako po si Jonel, 21 years old. Isa po akong construction worker.
Araw-araw maaga akong gumigising para pumasok sa trabaho. Mabigat ang gawain. Buhat dito, halo doon, madalas babad sa init ng araw.
Pero sanay na ako. Kailangan ayoko namang umasa sa nanay ko. Simple lamang ang buhay namin.
Maliit ang bahay namin pero maayos. Si Tita Arln kahit papaano ay may kaya. Siya ang matalik na kaibigan ng mama ko.
Halos sabay silang tumanda kaya hindi na rin nakakapagtaka na parang pamilya na rin ang turing namin sa kanya. Siya rin ang ninang ng bunso kong kapatid kaya madalas talaga siyang pumunta sa bahay. Magkapitbahay lang kami.
Isang bakod lang ang pagitan. Kaya halos araw-araw ko siyang nakikita. Minsan pagpasok ako sa trabaho, nakikita ko siyang nagwawalis sa harap ng bahay nila.
[musika] Nakayuko habang hawak ang walis. Simplengsana lang pero ewan ko ba parang may kakaibang dating. Hindi ko alam kung kailan nagsimula pero unti-unti ko siyang napapansin.
Sa totoo lang, maganda si Tito Arlen. Makinis ang balat, maputi at talaga ang katawan. Kahit 44 na siya, may dating pa rin.
Hindi siya 'yung tipong pabaya sa sarili. Lagi siyang maayos, malinis, manamit at mahinahon kung kumilos. At higit sa lahat, may aura siya na hindi mo basta maipapaliwanag.
May edad na ang asawa niya. Kilala rin namin si Mang Fidel na mabait pero halatang matanda na. Mga nasa 67 na.
Malaki ang agwat ng edad nilang dalawa. Madalang ko na rin ong makitang lumabas ng bahay. Kadalasan si Tita Arln lang ang nakikita ko.
Minsan nga napapaisip ako. Sayang naman. [musika] Bulung ko sa sarili ko minsan habang pinapanood siyang nagdidilig ng halaman nila.
Sayang ang ganda niya. Sayang ang kurba niya. Pero agad ko ring pinipigilan ang sarili ko.
Kaibigan niya ng nanay mo, Junel. Sabi ko sa isip ko. Kaya sa una, hanggang tingin lang ako walang mali siya o pilit kong sinasabing wala.
Hanggang isang araw, galing ako sa trabaho. Hapon na yon, pagod na pagod ako at pawis na pawis. Gusto ko na lang maligo at matulog.
Pagdating ko sa bahay, nadaanan ko siya. Nasa labas siya at nagwawalis. Jonel!
Tawag niya sa akin. Napahinto tuloy ako. Po!
Sagot ko. Lumapit ako ng kaunti. Hindi ko alam kung bakit pero parang iba yung pakiramdam ko nung time na yon.
Mukhang pagod ka na naman ah. Sabi niya sabay tingin sa akin mula ulo hanggang paa. Gumiti lang ako.
Halika nga dito saglit sabi niya. Lumapit ako sa may gate nila. Ano ho 'yun tita?
Tulungan mo naman ako mamaya oh. Sabi niya, mayayusin lang sa loob eh medyo mabigat kasi. Alam mo na ang kuya Fidel mo.
Hindi na makabuhat ng mabibigat. Saglit akong nag-isip. Gusto ko na kasi sanang magpahinga pero hindi naman ako makakatanggi.
Ah sige ho sagot ko. Gumiti siya. Hindi ko alam kung bakit pero parang may kakaiba sa ngiti niya nung mga oras na 'yon.
Para bang may laman. Salamat ha. Sabi pa niya.
[musika] Tumango lang ako tapos pumasok na sa bahay namin. Pero habang naglalakad ako papasok, hindi ko maiwasang isipin siya. Bakit parang iba yung pakiramdam ko?
Hindi ko maipaliwanag basta may kakaiba. Pagkatapos kong maligo at kumain, pumunta na ako sa kanila. Binuksan niya agad ang pinto.
Pasok ka. Sabi pa niya, "Pumasok na ako sa loob. Lasan po si tito?
" tanong ko. Nasa kwarto na niya nagpapahinga. Sagot niya, "Tumango lang ako.
" O yun oh. Sabi niya sabay turo sa dalawang kahon na nasa sala. Ililipat lang natin sa taas.
Lumapit ako at binuhat yung kahon. Hindi naman gann kabigat para sa akin pero siguro para sa kanya mabigat na 'to. Dahan-dahan lang ha.
Sabi niya habang nakasunod pa. Pagdating sa kwarto binaba ko yung kahon. Dito na po ba?
Tanong ko. Oo, diyan na. Sagot niya.
Pagkababa ako, tumayo ako at napatingin sa kanya. [musika] Magkalapit kami, mas malapit. Doon ko unang napansin ang itsura niya sa ganng distansya.
Napakakinis [musika] pala talaga ng balat niya. Ang ayos ng buhok niya at yung amoy niya hindi matapang. Bigla tuloy akong nailang.
Okay na po ba? Tanong ko. Medyo alanganin ang boses.
Hindi siya sumagot. Nakatingin lang siya sa akin. Hindi ko alam kung ilang segundo 'yun pero parang ang tagal.
Hanggang sa ngumiti siya ng marahan. [musika] Salamat. Sabi niya, "Wala po 'yun.
" Sagot ko naman. Paikot na sana ako para umalis pero bigla niyang hinawakan ang braso ko. Napahinto tuloy ako.
Hindi naman mahigpit ang pagkakahawak niya pero sapat para maramdaman ko ang init ng balat niya. "Mag-ingat ka," sabi niya. Medyo mahina ang boses.
Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit pero para bang may ibig siyang sabihin sa sinabi niya. Ah salamat ho.
Sagot ko. Dahan-daan niyang binitawan ang braso ko. [sumisingasing] Lumabas na ako ng bahay nila pero iba yung nararamdaman ko.
Pagkatapos non, hindi na nawala sa isip ko si Tita Arln. Kinabukasan nga pagpasok ko sa trabaho ilang beses ako ang natulala. [musika] Napansin pa nga yun ng mga kasama ko.
Oy Jonel, saan ka na naman nakatingin? Biro ni Ramel habang nagbubuhat kami ng hollowo blocks. Wala.
Sagot ko pero halatang wala ako sa focus. Hindi ko naman masabi sa kanila kahit sa sarili ko. [musika] Hindi ko maipaliwanag ng maayos kung ano ba talaga yung nararamdaman ko.
Ilang taon ko na siyang kilala. Bata pa lang ako nandun na siya. Pero bakit ngayon lang ako nagkaganito?
Pagkatapos ng trabaho, halos automatic ang mga paa ko pauwi. Pero habang papalapit ako sa bahay namin, napansin kong may inaabangan ako. [musika] At tama nga, nandon siya sa labas.
Nakapwesto sa harap ng gate nila. Nagdidilig ulit ng halaman. Parehong eksena tulad ng mga nakaraan.
Pero ngayon iba na ang dating sa akin. Hindi ko na siya kayang tingnan ng normal. Jonel, tawag niyo ulit po tita.
Sagot ko. Lumapit ako pero hindi masyadong malapit. Para bang may distansya na akong gustong i-maintain.
Maaga-aga ngayon ah. Sabi niya, ah oho sagot ko. Tumango siya.
Tapos napansin kong tinitingnan niya ako ng mas matagal kaysa daddy. Hindi ko alam kung ako lang ba ung nag-iisip ng gann. Gusto mo ba ng meryenda muna?
Tanong niya bigla na kinagulat ko. Ah naku huwag na ho. Sagot ko agad.
Ano ka ba? Libre ko na. Para naman sa pagtulong mo nung nakaraan.
Sabi niya na may kaunting ngiti. Napakamot naman ako sa ulo. Hindi ko alam kung bakit parang nahihiya ako.
Ah sige ho. Sagot ko rin sa huli. Pumasok kami sa loob ng bahay nila.
Tahimik ulit gaya ng dati. Pinaupo niya ako sa may sala. Saglit siyang nawala.
Tapos bumalik na may dalang tinapay at juice. O oh oh oh oh. Sabi niya habang inaabot sa akin, "Salamat po.
" Habang kumakain ako, ramdam na ramdam ko yung presensya niya. Nasa harap ko lang siya, nakaupo, nakatingin minsan sa akin, minsan sa malayo. "Pagod ka lagi, no?
" tanong pa niya. "Ah, oho ganun ho talaga. " Sagot [musika] ko.
Tumango naman siya. Ang bata-bata mo pa pero parang ang bigat-bigat na ng responsibilidad mo. " Sabi pa niya, "Hindi ko alam kung bakit pero parang may lungkot sa tono niya.
" [musika] "Ganun ho talaga tita. Kailangan eh. " Sagot ko.
Hanggang sa magsalita siya ulit. "Napakaga, Junel. " Napatingin ako sa kanya.
Hindi lahat ng lalaki ganyan. Dagdag pa niya sabay tingin sa braso ko. Normal lang naman po 'yun pero sa loob ko iba na ang nagiging epekto.
Lalo na nung haplusin niya ang braso ko tapos umiling siya. Hindi ibang-iba ka. Lalo na sa mga ibang kabataan.
Hindi ko alam kung paano sasagutin 'yon dahil mas natutu ang pansin ko sa paghawak niya sa braso ko. Ngumiti na lamang ako sabay inom ng juice. Pero simula non, napansin kong mas madalas niya akong kinakausap.
Araw-araw kapag nakikita niya ako, lagi niya akong kinakausap. [musika] Minsan kukumustahin niya lang ako. Minsan inaabot pa nga ng ilang minuto ang pag-uusap hanggang sa naging normal na sa akin ang pumasok sa bahay nila.
Minsan sasabihin niya na maipapagawa siya. Minsan naman makikipagkwentuhan lang. Hanggang sa unti-unti nasanay ako sa kanya.
Nasasanay ako sa presensya niya. Isang gabi, pauwi ako galing trabaho. Medyo gabi na.
Mga 8:00 na rin. Madilim na sa paligid at karamihan ang kapitbahay nasa loob na ng bahay. Pagdating ko sa tapat nila, napansin kong bukas ang ilaw sa may sala at parang may nakatayo sa loob.
[musika] Nagkatinginan kami sa bintana ni Tito Arln tapos ngumiti siya. Hindi ko alam kung bakit pero parang may humila sa akin. [musika] Hindi muna ako dumiretso sa bahay namin.
Lumapit ako sa gate nila binuksan naman niya agad. Gabi ka na yata. Sabi niya, opo.
Nagkayayaan kasing mag-inuman eh. Sagot ko, "Pasok ka muna. " Sabi niya.
Saglit pa akong nag-isip pero pumasok pa rin naman ako. Pagpasok ko, napansin kong parang mas tahimik kaysa dati. "Nasan po si Mang Fidel?
" tanong ko. "Wala, nasa probinsya. Umuwi kanina eh.
Sinundo ng kapatid niya. " [musika] Sagot niya, "Parang may kung anong kumabog sa dibdib ko. " Hindi ko alam kung bakit.
"Ah ganun po ba? " Sabi ko. Tumango naman siya.
Matagal din yun bago bumalik. Dagdag pa niya. Ramdam ko yung hangin sa loob ng bahay.
Hindi ko maipaliwanag pero parang mas mabigat ngayon. Upo ka muna. Sabi niya.
Umupo naman ako pero hindi ako mapakali. Para kasing may mali o baka naman ako lang yung nag-iisip ng kung anu-ano. Lumapit siya sa akin.
Mas malapit kaysa dati. Pagod ka na naman ha. Sabi niya na halos pabulong.
Ah opo? Sagot ko na medyo hirap ng huminga ng normal. Bigla niyang inabot ang kamay ko.
Dahan-dahan lang. Parang tinitingnan niya kung papalag ako. Pero hindi ako gumalaw.
Hindi ko rin inalis. Napatingin ako sa kamay namin. Tapos sa kanya magkalapit na magkalapit na naman kami.
[musika] Mas malapit pa nga kaysa nung huli ah Jonel. tawag niya ng mahina na para bang may gusto siyang sabihin pero hindi niya kayang ituloy. Sa halip, mas hinigpitan pa niya ng kaunti ang pagkakahawak sa kamay ko.
At doon doon ko nararamdaman na hindi na yata to normal. Hindi ko na alam kung saan ako lulugaran nung mga sandaling yon. Nakaupo ako sa may sala nila habang hawak niya ang kamay ko.
Tahimik ang buong bahay at tangi ang tunog lang ng electric fan ang maririnig. Pero sa dibdib ko, parang ang lakas-lakas ng kabog ng puso ko. "Jonel," ulit niyang sabi pero mas mahina pa.
Napatingin na ako sa kanya. Hindi ko alam kung anong iniisip niya pero ramdam kong pareho kaming may gustong sabihin na hindi namin masabi-sabi. Dapat umatras ako.
Dapat inalis ko yung kamay ko. Dapat nga umalis na ako at umuwi na ng bahay. Pero hindi ko ginawa.
Sa haliip ako pa 'yung napalunok at mas lalong napako sa kinauupuan ko. Ramdam na ramdam ko na ang pagkakatuyo ng lalamunan ko. Ah, tln.
Mahina akong sabi pero parang nawalan ng lakas yung boses ko. Hindi naman niya ako sinagot. Sa halip, dahan-dahan [sumisingasing] siyang lumapit.
At bago ko pa maisip kung anong gagawin ko, yumakap siya. Nanigas na ako non dahil hindi ko talaga inaasahan yon. Pero hindi pa rin ako kumilos.
Ramdam ko yung init ng katawan niya, yung lambot ng pagkakayakap niya. Hindi yun mahigpit. [musika] Pero sapat para maramdaman kong totoo ong nangyayari.
Ah tito Arln, pag-uulit ko pero this time mas mahina. Sandali lang. Sagot niya ng halos pabulong.
Parang may lungkot sa boses niya. Para bang may hinahanap siya. Dahan-dahan gumalaw ang mga kamay ko.
Hindi ko alam kung instinct ba 'yon o dahil sa nararamdaman ko. Pero gumanti ako ng yakap. At doon nagbago ang lahat.
Hindi na yun basta aksidente. Hindi na y'yun basta pagdamay. May iba na ang kahulugan.
Tsunel. Sabi niya, matagal na kitang napapansin. Wala ka namang girlfriend, hindi ba?
Tinanong ko ang nanay mo. Sabi niya, wala daw. Tumango ako.
Baka gusto mo n mapaglilibangan ngayon po? Nagtataka kong tanong. na halos ikagulat ko.
Baka gusto mo akong alwin at gusto mo ring maalo. Ilang taon na akong hindi nasisihan sa kama. Ikaw ang naiisip ko na makakapagbuno non.
Ayoko namang maghanap ng bayaran. Baka mamaya magkasakit pa ako. Kaya ginusto kong mapalapit sa'yo dahil baka patulan mo ang pabor na hinihingi ko.
Huwag kang mag-alala. Ang Mang Junel mo lang ang lalaki sa buhay ko. Siya lang ang una.
At kung papayag ka, ikaw ang pangalawa at baka maging huli na. Pero tita, baka naman ho. Wala ng gana sa kama ang mister ko.
Alam mo yan. Noon sinusubukan namin pero talagang nangangatog na eh. Hindi na kayang lumaban ang tuhod niya.
Anya. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o ano. Sige na, please.
Pumayag ka na. Hindi lang naman ako ang masisihan. Tayyak pati ikaw.
Kapag bumalik na siya eh ititigil na natin. Wala na. Hindi na to mauulit pa pag bumalik siya.
Kaya payag ka ba? Hanggang wala pa siya, pwede bang maging asawa muna kita sa kama? Nagdadalawang isip pa ako n Miss Love.
[musika] Natatakot ako eh. Kinakabahan ako. Baka mamaya malaman din ni nanay.
Pero sa huli nang halik niya ako, doon na ako tuluyang sumuko. Hinalikan ko na rin siya. Tangin na [musika] ayoko ng palampasin ako.
Wala ring girlfriend. Matagal na. Ang huling beses na may nakasal akong babae sa kama eh sobrang tagal na kaya parehas lang kami.
Agad kong kinalas ang lahat sa kanya at doon nga tumambad sa akin ang kaaya-aya niyang ganda. Isang kagandahan na para lang sana kay Mang Fidel pero dahil sa katandaan na i-share din sa akin. Ang halik ko ay bumaba sa leeg niya.
Kitang-kita ko talaga ang pagkasabik ni Arlen at sa loob nga lang ng ilang minuto, tinawag na niya ang pangalan ko ng malakas. Ilang segundo kaming hingal, walang nagsasalita hanggang sa unti-unti siyang humiwalay. Nagkatinginan kami at sa unang pagkakataon, nakita ko sa mga mata niya 'yung hindi ko inaasahan.
Hindi siya 'yung usual na ngiti niya. May halong pagod, may halong lungkot at may halong pagnanasa na hindi ko maipaliwanag. "Pasensya ka na ha.
" Sabi niya bigla. "Umiling naman ako agad. " "Hindi po.
" "Ayos lang 'yun," sagot ko. Pero alam kong hindi na to okay lang. Hindi to ayos.
Alam kong may linya kaming nalampasan at pareho naming alam 'yun. Pero alam mo ang galing mo pala ah. Tama lang talaga na ikaw ang sinabihan ko ng problema ko.
Tumayo siya. Gusto mo ng tubig? Tanong niya na para bang gusto niyang ibalik sa normal yung usapan namin.
Ah sige ho. Sagot ko dahil talaga namang uhaw na uhaw na ako. Pumunta siya sa kusina.
Habang wala siya, napahawak ako sa ulo ko. Ano bang ginagawa mo, Jonel? bulong ko sa sarili ko non.
Pero kahit pinagsasabihan ko ang sarili ko, [musika] hindi ko maikakaila, Miss Love, na may parte non sa akin na gusto pang ulitin yon. Pagkabalik niya, iniabot niya yung baso. Nagkatinginan ulit kami.
"Mag-iingat ka palagi ha. " Sabi niya ulit tulad nung unang beses pero iba na ngayon ang dating. Ah oo.
Salamat ho. Sagot ko ulit. Ibanaba ko na yung baso at tumayo na.
Kailangan ko na pong umuwi. Sabi ko. Tumango naman siya at hindi na niya ako pinigilan pa.
Pero bago ako tuluyang lumabas, nagsalita siya. Ah, Junel, [musika] napahinto ako. Huwag mo sanang isipin ha.
Masama akong tao. Sabi niya, "Babae lang din ako at nangangailangan ng isang tulad mo. Isang tulad mo na malakas pa.
" Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung anong sasabihin. Ah hindi ho.
Hindi ko ho 'yun iisipin sa inyo. Sagot ko. At totoo 'yun.
Kahit alam kong mali ang nangyari, hindi ko siya kayang husgahan. Tumango siya pero hindi siya ngumiti. Lumabas na ako ng bahay nila.
Pagkarating ko sa labas tsaka lang ako napahinga ng malalim. [musika] Parang doon ko lang na-realize lahat yung nangyari, yung naramdaman ko [musika] at yung posibleng mangyari pa. Pagpasok ko sa bahay namin, tahimik na rin.
Tulog na si mama at ang mga kapatid ko. Dumiretso na ako sa kwarto. Humiga ako pero hindi naman ako makatulog.
paulit-ulit sa isip ko yung yakap niya kanina, yung tingin niya, yung pakiramdam nung nangyari sa amin. Hindi ko alam kung tama ba o mali pero isang bagay ang siguradong-sigurado ako. Gustong-gusto ko yon.
Kinabukasan nga, maaga akong nagising. Pumasok ako sa trabaho na parang walang nangyari. Pero sa loob-loob ko napakagulo.
Pag-uwi ko ng hapon, kabadong-kabado ako. Hindi ko alam kung haharap ba ako sa kanya o iiwas. Pero pagdating ko sa tapat ng bahay nila, nandun siya at nagwawalis.
Parang normal pa rin ang lahat. Parang katulad lang ng dati. Nagkatinginan kami tapos magingitian.
Napakasimple lang na para bang walang nangyari sa pagitan namin kagabi. Oh Jonel, nakauwi ka na pala. Bati niya.
Oho, tita, sagot ko. Normal lang. Pero hindi talaga normal.
Habang naglalakad ako papasok sa bahay namin, ramdam ko yung tingin niya sa likod ko. At kahit na hindi ako lumingon, alam kong pareho naming iniisip ang parehong bagay. Hindi pa tapos 'yun at kung ano man yung nasimulan namin, unti-unti pa onong lalim.
Pagkatapos ng unang gabing yon, akala ko matatapos na. Akala ko kaya naming bumalik sa dati. Pero nagkamali ako dahil [sumisingasing] sa mga sumunod na araw, kami mismo ang bumabalik sa isa't isa.
Hindi na kailangang pag-usapan pa. Hindi na kailangang planuhin pa. Parang kusa na lang na nangyayari.
Kapag nagkakasalubong kami, may kakaiba na kaming tinginan. Kapag nag-uusap, may halong lihim na ngiti. At kapag nagkakaroon ng pagkakataon, hindi namin yun pinapalagpas.
Paulit-ulit dahil pareho na naming gusto. Isang linggo nga dumating ang dayof ko. Araw noon ng linggo kaya bahala ko sanang magpahinga buong araw.
Pero bandang umaga, narinig ko ang boses niya mula sa labas. Jonel! Napasilip ako sa bintana.
Nandun siya nakatayo sa may gate. Lumabas naman ako. Oh, tita Arln, sagot ko.
May papasuyo lang sana ako eh. Sabi niya, "Hindi na ako nag-isip pa. " Ah sige ho.
Gumiti siya. Yung ngiti na pamilyar na sa akin. Pumasok ako sa kanila.
O oh. Sira na naman 'yung turnab ng kwarto. Kaya mo bang ayusin?
Tumango ako. [musika] Parehong eksena, parehong pakiramdam. Pagkatapos non, paglingon ko, nasa likod ko na siya.
Malapit sa akin, hindi na ako nagulat. Hindi na rin ako umiwas. Sa halip ako pa nga ang unang humarap sa kanya.
Pagkatapos hinawakan ko ang bewang niya. [musika] Nagkatitigan kami. Walang nagsasalita pero malinaw kung anong susunod.
Dahan-dahan siyang lumapit at tulad ng dati, hindi na namin pinigilan pa. Sa loob ng kwartong yon, muli kaming nagkalapit. Hindi na bago sa amin, hindi na rin kami nagugulat pa.
Parang natural na lang sa amin ang bawat pangyayari. At sa bawat sandaling nagkakasama kami, ramdam na ramdam ko ang lahat. Hindi na lang 'to basta pagkakamali.
May hinahanap siya at kahit papaano ako 'yung nakakapuno nung hinahanap niya na yon. Pagkatapos non, tahimik ulit kami. Magkatabi kami at parehas hingal na hingal.
Pero ngayon hindi mabigat masyado ang pakiramdam ko. Mas [musika] payapa. "Salamat talaga Jonel.
" Mahina niyang sabi minsan. Napatingin ako sa kanya. Para saan naman po?
Tanong ko. Gumiti lang siya pero hindi na siya sumagot pa. Simula non, mas naging madalas pa.
Linggo man o hindi, kapag may pagkakataon, nagkikita kami sa loob ng bahay niya. Minsan may dinadahilan siya sa nanay ko, minsan naman wala. Minsan magsisimple lang siya ng utos, minsan tatawagin niya ako.
At alam ko na agad kung ano ang ibig sabihin non. Hindi na namin tinatanong kung tama o mali. Hindi na rin namin pinapansin kung ano ang mangyayari sa huli.
Basta ang alam namin masaya kami sa mga sandaling yon. Mabilis lumipas ang mga araw. Parang isang iglap lang.
Hindi ko na malayan na ilang linggo na pala ang nakalipas na gann ang setup namin. Hanggang sa isang araw, pag-uwi ko galing trabaho, may sasakyan sa harap ng bahay nila at doun ko nakita si Mang Fidel. Kababalik lang pala ng asawa niya para tuloy bigla akong nalungkot.
Bumigat ang pakiramdam ko. Kinabukasan, nakita ko siya ulit sa labas. nagwawalis [musika] katulad ng dati.
Pero iba na ang aura niya. Tahimik at may distansya na ulit. "Tito Arln, bati ko.
" "Oh, Junel. " Sagot niya, "Simple lang na para bang bumalik kami ulit sa umpisa. At doon ko naintindihan.
Tapos na ang kung anong meron kami. [musika] Wala na yung dati. Tama ang sinabi niya na pagdating ng asawa niya, balik na sa dati.
Wala na yung mga sandaling lihim naming pinagsasaluhan. [musika] At kahit hindi na namin pinag-usapan, alam naming dalawa na hanggang doon na lamang ang hangganan. Ilang araw ang lumipas bago niya ako muling kinausap ng seryoso.
Tinawag niya ako non sa may harap ng gate nila. Jonel sabi [musika] niya. Lumapit naman ako.
Oh tita. Tahimik siya saglit. [musika] Parang nag-iipon ng lakas ng loob.
Salamat ha. Napatingin ako sa kanya. Sa lahat.
Dagdag niya. Hindi ako agad nakasagot. Hindi ko talaga akalaing mararamdaman ko pa 'yon.
Sabi niya ng mahina. Hindi ko alam kung anong eksaktong tinutukoy niya pero nararamdaman kong totoo ang mga sinasabi niya. Salamat kasi napunan mo yung ilang taon ng pagkukulang sa buhay ko.
[musika] Dagdag pa niya. Doon ko naintindihan ang lahat na yun lang ang hinahanap niya. Hindi na rin ako kailangan pang magsalita.
Gumiti siya pero ngayon yung ngiti niya ay may halo ng pamamaalam. Ingatan mo ang sarili mo. [musika] Sabi pa niya, "Opo tita Arln sagot ko na lang.
" At doon natuluyang natapos ang lahat. Lumipas ang ilang taon. Unti-unti naging ala-ala na lang ang lahat sa amin.
Nagkaroon na ako ng mas maayos na trabaho hanggang sa may nakilala akong isang babae na kalaunan ay naging mahalaga sa akin. Hanggang sa dumating yung araw na ikakasal na ako. At sa dami ng taong pwede ko namang kunin, sinuggest ng nanay ko si Tita Arln.
Nung inalok ko nga siya, nagulat pa siya pero ngumiti rin siya pagkatapos. Yung ngiti na matagal ko ng hindi nakikita. Sa araw ng kasal ko nandun siya.
Napakaos. Eleganteng elegante pa ring tingnan at napakaganda. Tahimik lang siya sa isang sulok.
Habang nakatingin ako sa kanya mula sa malayo, hindi ko maiwasang balikan ang lahat. Yung mga nangyari, yung mga sandaling naging lihim namin, yung bahagi ng buhay ko na hindi ko ikukwento kahit kanino. Pero hindi ko rin pinagsisisihan dahil sa kabila ng lahat, may mga bagay talagang dumarating sa buhay mo na hindi mo inaasahan.
Mga sandaling panandalian lang pero may iiwan o mayiwan na marka habang buhay. At si Tita Arlene, mananatiling isang lihim na ala-ala ng isang yugto ng buhay ko na minsan kong pinili at ginusto. Hanggang dito na lamang po ang aking maigsing kwento ng karanasan.
Maraming maraming salamat po, Miss Love. M.
