Droga krzyżowa dla osób żyjących w świecie pośpiechu, presji i stresu

szczęść Boże. Witam serdecznie i zapraszam na rozważanie drogi krzyżowej. Dzisiaj droga krzyżowa dla tych, [muzyka] którzy żyją w świecie pośpiechu, presji i stresu.

W tych rozważaniach pragniemy iść za Panem Jezusem, który doświadczał ogromnej presji płynącej z tego świata. Krzyczeli: [muzyka] "Zejdź z krzyża, udowodnij, że ty jesteś Mesjaszem, zbawicielem. [muzyka] Wybaw siebie.

Wybaw nas, moi drodzy. Pan Jezus zna nasze serca. [muzyka] Pan Jezus zna twoje serce.

Pan Jezus zna twoje problemy, twoją codzienną gonitwę, to co jest dla ciebie źródłem stresu i presji. Pan Jezus paschalny pragnie przychodzić do ciebie z darem pokoju. Niech to rozważanie męki Pana naszego Jezusa Chrystusa, [muzyka] niech to rozważanie drogi krzyżowej pomoże ci zatrzymać się, a także otworzyć na dar pokoju serca.

Serdecznie zapraszam w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. [muzyka] Amen. Stacja pierwsza.

Pan Jezus na śmierć skazany. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Jezus stoi przed Piłatem.

Tłum krzyczy. Oskarżenia padają szybko. Nikt nie chce słuchać do końca.

Zapada wyrok. W świecie pośpiechu decyzje też zapadają natychmiast. Ktoś nas ocenia po jednym zdaniu, jednym błędzie, jednym wpisie.

Czasem sami jesteśmy dla siebie surowymi sędziami. Mówimy: Powinienem więcej, muszę szybciej. Nie mogę zawieść.

Ty, Jezu, milczysz. Nie walczysz o swój wizerunek. Przypominasz, że wartość człowieka nie rodzi się z opinii tłumu.

Daj nam chwilę zatrzymania, wyciszenia, uspokojenia emocji, zanim wydamy wyrok na innych czy na samych siebie. któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja druga. Pan Jezus bierze krzyż na swoje ramiona.

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Na twoje ramiona zostaje położony ciężki krzyż. Drga dopiero się zaczyna.

Każdy dzień przynosi własne krzyże. Lista zadań, terminy, zaległe sprawy, odpowiedzialność za bliskich. Czasem mamy wrażenie, że życie to nieustanny maraton bez mety, który zasypuje nas nowymi zadaniami.

W świecie, który nagradza wyniki i tempo, trudno przyznać, że coś nas przerasta. Nieważne jakim kosztem. Ale musimy wyrobić normę.

Ty Jezu bierzesz krzyż bez pośpiechu. Nie udajesz, że jest lekki. Naucz nas przyjmować swoje obowiązki bez udawania sił, których nie mamy.

Pokaż, że można iść dalej krok po kroku, a nie tylko biegiem. Naucz nas pokory w rezygnacji z tego, co pokornie wydaje się ważne, a tak naprawdę zabiera czas, siły, zdrowia, relacje z tobą i bliskimi. Ty wybrałeś to, co najważniejsze, czyli zbawienie świata przez krzyż.

Ucz mnie Chryste wybierania tego, co najważniejsze i co prowadzi do największego dobra. któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja trzecia, pierwszy upadek Pana Jezusa. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Pod ciężarem krzyża potykasz się i upadasz na ziemię. Kurz drogi miesza się spotem i bólem. Pierwsze zmęczenie często przychodzi nagle.

Brak snu, napięcie, poczucie, że nie nadążamy. Upadek boli nie tylko fizycznie, ale też wewnętrznie, emocjonalnie, bo przecież miało być inaczej. Mieliśmy się we wszystkim wyrobić.

Ty, Panie, wstajesz bez dramatycznych słów. Po prostu podnosisz się i idziesz dalej. Pomóż mi zaakceptować to, że słabość jest częścią drogi, a nie jej końcem.

Że słabość jest czymś ludzkim i naturalnym. Niech nasze potknięcia nie odbierają nam nadziei, ale będą wskazówką, że ty, Boże, też mówisz do nas przez niepowodzenia. Pokazujesz, że chcesz zamknąć jedne drzwi, aby otworzyć inne zgodne z twoją wolą.

Cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami.

Stacja czwarta. Pan Jezus spotyka swoją matkę. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Na drodze staje matka Maryja. Nie ma wielu słów, tylko spojrzenie pełne bólu i miłości. W codziennym biegu łatwo przeoczyć tych, którzy naprawdę są obok, którzy nas kochają.

Żona, mąż, dzieci, rodzice, babcia, dziadek. Rozmowy skracamy do wiadomości. Spotkania odkładamy na kiedyś.

Zasłaniamy się pracą, nauką, przemęczeniem, brakiem czasu. A przecież niekiedy jedno spojrzenie wystarczy, żeby odzyskać siły. Jezu, przypomnij nam o ludziach, którzy są naszym domem.

Naucz nas zatrzymywać się przy nich choć na chwilę, bez telefonu, telewizora, bez pośpiechu. Naucz nas być i doceniać każdą chwilę, która tak naprawdę jest bezcenna. Tak jak chwila spotkania z Maryją na drodze krzyżowej, któryś za nas cierpiał rany.

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja piąta.

Szymon z Syreny pomaga nieść krzyż Jezusowi. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Żołnierze przymuszają Szymona, by pomógł ci nieść krzyż.

Początkowo niechętny idzie obok ciebie. W świecie presji często powtarzamy: "Muszę poradzić sobie sam". Samowystarczalność potwierdza naszą siłę.

Prośba o pomoc wydaje [muzyka] się okazaniem słabości. Mimo to pamiętaj, że masz prawo czegoś nie wiedzieć i nie umieć. Masz prawo do własnych ograniczeń.

Człowiek naprawdę mądry pokornie uczy się przez całe życie. Jezus Chrystus będąc Bogiem zgodził się na pomoc słabego człowieka Szymona z Syreny. Panie ucz nas pokory, abyśmy z ufnością przychodzili do ciebie z naszymi ograniczeniami.

Zabierz lęk, dumę i wstyd przed przyznaniem się do tego, co nam nie wychodzi. Daj odwagę powiedzieć: "Nie wiem, nie daję już rady". Nie znam się.

i pozwolić komuś wziąć z szacunkiem, wrażliwością i miłością część tego ciężaru. Może właśnie w tej wzajemności rodzi się prawdziwa siła ludzkiej solidarności i miłości, któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja szósta. Weronika ociera twarz Panu Jezusowi.

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Weronika przeciska się przez tłum i ociera twoją twarz. Mały gest, który zatrzymuje brutalność chwili.

Ta kobieta nie zmienia biegu wydarzeń, nie zatrzymuje drogi krzyżowej, ale wnosi w nią odrobinę czułości. W świecie pełnym krzyku i pośpiechu jej odwaga jest cicha, niemal niezauważalna, a jednak bardzo potrzebna. W zabieganj codzienności łatwo ujrzeć, że liczą się tylko wielkie osiągnięcia i spektakularne działania.

Tymczasem życie składa się z drobiazgów, z wiadomości wysłanej komuś, z cierpliwego wysłuchania współmałżonka po trudnym dniu, z odłożenia telefonu, by porozmawiać z dziećmi. To może być pomoc w zwykłych obowiązkach domowych. Słowo wsparcia w pracy.

Takie gesty nie trafią na pierwsze strony gazet czy portali internetowych, ale często właśnie one ratują czyjeś serce przed zniechęceniem. Jezu, ucz nas wrażliwości na małe okazje do miłości. Daj oczy, które zauważał zmęczenie drugiego człowieka i serce gotowe zareagować prostym gestem.

któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I ty, któraś współcierpiała, [muzyka] Matko Bolesna, przyczyń się za nami.

Stacja siódma, drugi upadek Pana Jezusa. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Drga staje się coraz trudniejsza.

Upadasz po raz drugi. Drgi kryzys bywa cięższy niż pierwszy. Wraca zmęczenie.

Pojawia się myśl. To nie ma sensu. Wypalenie nie krzyczy.

Przychodzi cicho, zabierając radość z rzeczy, które kiedyś dawały satysfakcję. To może być wypalenie w małżeństwie, gdy rozmowy zamieniają się w milczenie, a drobne gesty czułości znikają w codziennym pośpiechu. To może być doświadczenie kapłana albo siostry zakonnej, kiedy ludzkie oczekiwania zaczynają przytłaczać coraz bardziej.

Drgi upadek to chwila konfrontacji z własną słabością, kiedy odkładasz ważne rozmowy, uciekasz w telefon lub nadmiar zajęć. zamiast zmierzyć się z tym, co naprawdę boli. To moment, gdy łatwo uwierzyć, że już nic się nie zmieni, że tak zawsze musi być.

Panie Jezu, Ty znowu wstajesz. Nie dlatego, że przestaje boleć, ale dlatego, że miłość jest większa niż zmęczenie. Uczysz, że powrót zaczyna się od małych kroków, od jednej szczerej rozmowy, od krótkiej modlitwy.

Dajesz przykład wytrwałości. która nie polega na doskonałości, ale na powstawaniu. Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja ósma. Pan Jezus pociesza płaczące niewiasty.

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez [muzyka] krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Panie Jezu, kobiety płaczą nad Twoim losem. Ty zatrzymujesz się i kierujesz [muzyka] do nich słowa.

W samym środku cierpienia nie zamykasz się w sobie. Dostrzegasz ich serca, ich lęk i bezradność. Twoje spojrzenie wychodzi poza własny ból i staje się przestrzenią spotkania.

Choć sam niesiesz ciężar krzyża, zauważasz innych. To postawa zupełnie inna od tej, którą często podpowiada współczesny świat, skupiony na własnym komforcie. Gdy pojawia się zmęczenie, naturalne staje się chronienie resztek sił i zamykanie się w swoich problemach.

A jednak to właśnie [muzyka] spotkanie z czyimś cierpieniem potrafi obudzić w nas głęboką wrażliwość. Rozmowa z kimś przeżywającym stratę, obecność przy osobie chorej, wysłuchanie przyjaciela, który ukrywa łzy za pozornym uśmiechem. Twoje słowa skierowane do kobiet przypominają, że prawdziwa miłość nie polega jedynie na współczuciu, ale także na prawdzie.

Jezu, ucz nas wrażliwości, która nie kończy się na emocjach, ale prowadzi do działania. Pomóż nam zatrzymać się w biegu dnia, by zauważyć człowieka stojącego obok, któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja dziewiąta, trzeci upadek Pana Jezusa. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Tuż przed końcem drogi upadasz po raz trzeci. Siły wydają się całkowicie wyczerpane, a każdy ruch kosztuje więcej niż wcześniej. To już nie tylko fizyczny ciężar, ale także doświadczenie granicy.

Chwila, w której człowiek czuje, że naprawdę nie ma z czego dalej dawać. To moment bliski wielu ludziom. Codzienny stres potrafi narastać powoli i niezauważalnie.

Napięcie w pracy, nadmiar obowiązków. ciągłe powiadomienia w telefonie, presja bycia zawsze dostępnym i produktywnym. Do tego dochodzą troski o rodzinę, zdrowie, finanse czy przyszłość.

Umysł nie odpoczywa nawet wieczorem, a serce nosi w sobie zmęczenie, którego często nie widać na zewnątrz. Presja sukcesu, oczekiwania innych i ciągłe porównywanie się sprawiają, że trzeci upadek staje się symbolem chwili, [muzyka] gdy codzienność przekracza nasze siły, a jednak ty wstajesz jeszcze raz. Kolejnym krokiem może być chwila głębokiego oddechu czy krótkie Jezu ufam tobie wypowiedziane między obowiązkami.

Jezu, daj nam nadzieję w chwilach codziennego napięcia i zmęczenia. Pomóż nam rozpoznawać momenty, w których potrzebujemy zatrzymać się, poprosić o pomoc lub zwyczajnie odpocząć. Spraw, aby nawet trzeci upadek nie był końcem drogi, lecz początkiem głębszego zaufania tobie, który uczysz powstawać powoli, ale wytrwale.

Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja 10.

Pan Jezus obnażony z szat. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Na Golgocie żołnierze zdejmują z ciebie szaty.

Stajesz nagi wobec tłumu, pozbawiony wszystkiego, co mogłoby dać poczucie bezpieczeństwa lub godności w oczach świata. To chwila całkowitego ogołocenia, w której nie ma już miejsca na ukrywanie ran. W świecie mediów i wizerunku tak bardzo boimy się odsłonięcia własnej słabości.

Uczymy się pokazywać tylko to, co dopracowane. Uśmiechy na zdjęciach, sukcesy w pracy, idealne momenty z życia. Rzadko mówimy o zmęczeniu, o lęku przed przyszłością, o chwilach, gdy czujemy się niewystarczający.

Porównujemy się z innymi i próbujemy nadążyć za obrazem życia, który często jest tylko fragmentem rzeczywistości. Wewnętrzne napięcie rośnie, bo trudno jest nieustannie udawać, że wszystko jest w porządku. Twoja nagość przypomina, że prawda o człowieku nie polega na perfekcji, ale na autentyczności.

W małżeństwie oznacza to odwagę mówienia o swoich uczuciach zamiast chowania się za milczeniem. W przyjaźni przyznanie się do słabości bez lęku przed oceną. W życiu duchowym stanięcie przed Bogiem takim jakim się jest, bez upiększania własnej historii.

Jezu, który stoisz bez niczego, ucz nas odwagi, bycia prawdziwymi. Daj nam wolność serca, które nie boi się przyznawać do kruchości, bo wie, że jest kochane. Któryś za nas cierpiał rany.

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja 11.

Pan Jezus przybity [muzyka] do krzyża. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie, żeś [muzyka] przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Gooździe przebijają twoje dłonie i stopy.

Zostajesz unieruchomiony na krzyżu po ludzku bez możliwości działania. To chwila skrajnej bezradności. Jednak tak naprawdę wszystko zależy od ciebie Panie, bo jesteś Bogiem.

Czasem życie także przybija nas do miejsca. Choroba odbiera siły. Trudna sytuacja rodzinna, kryzys finansowy, relacje, które nie układają się mimo wysiłku, albo decyzje z przeszłości, których nie da się już cofnąć.

Najbardziej boli wtedy poczucie braku kontroli, świadomość, że nie wszystko można naprawić od razu w świecie, który uczy nas sprawczości i szybkich [muzyka] rozwiązań. Taka bezradność staje się ciężarem dla serca i umysłu. Pojawia się napięcie, lęk o jutro, a nawet wstyd, że nie potrafimy zmienić swojej sytuacji.

Twoje przybicie do krzyża pokazuje jednak, że wartość człowieka nie zależy od tego, ile może zrobić. Nawet w bezruchu można kochać i przebaczać. Czasem największą siłą nie jest działanie, lecz wytrwanie dzień po dniu, krok po kroku, z nadzieją, która nie zawsze jest odczuwalna, ale wciąż pozostaje prawdziwa.

W doświadczeniu ograniczeń uczymy się przyjmować pomoc innych, a szczególnie twoją, Jezu Chryste, który trwasz w cierpieniu. Bądź blisko wszystkich, którzy czują się uwięzieni w swoich problemach. Otaczaj swoją obecnością osoby chore, zmęczone codziennym stresem, zmagające się z konsekwencjami trudnych wyborów.

Daj nam wiarę, że nawet wtedy nie jesteśmy sami, że twoja miłość dociera także do miejsc, w których czujemy się najbardziej związani i bezsilni. któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I Ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja 12. Pan Jezus umiera na krzyżu.

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś [muzyka] przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Panie Jezu, na krzyżu wypowiadasz ostatnie słowa i oddajesz ducha. Zapada cisza, ciężka, przejmująca, pełna pytań, bez odpowiedzi.

To moment, w którym wszystko wydaje się zakończone, a nadzieja jakby gaśnie razem z ostatnim oddechem. Świat rzadko się zatrzymuje, ale [muzyka] są chwile, kiedy nagle wszystko cichnie. strata bliskiej osoby, poważny kryzys w relacji, diagnoza choroby, utrata pracy, doświadczenie graniczne, które burzy dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa.

W takich momentach codzienny pośpiech przestaje mieć znaczenie, a człowiek staje twarzą w twarz z pytaniami o sens, o przyszłość, o Pana Boga. Cisza bywa wtedy trudna, bo odsłania nasze lęki i pokazuje, jak niewiele mamy pod kontrolą. Twoja śmierć przypomina jednak, że cisza nie zawsze jest pustką.

Czasem jest przestrzenią, w której coś dojrzewa, choć jeszcze tego nie widać. Tak jak ziarno ukryte w ziemi, które potrzebuje czasu i ukrycia, by wydać owoc, taki w życiu człowieka momenty zatrzymania mogą stać się początkiem przemiany i wzrostu. Jezu, ucz nas zaufania w chwilach, gdy kończą się nasze siły i milkną nasze słowa.

Pomóż nam nie uciekać od ciszy, lecz odnajdywać w niej twoją obecność, któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami.

Stacja 13. Pan Jezus zdjęty z krzyża i złożony w ramiona matki. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Twoje ciało zostaje zdjęte z krzyża i złożone w ramionach matki. Po długim biegu życia przychodzi moment, kiedy człowiek przestaje już walczyć i uczy się przyjmować to, co go spotyka. Moment, w którym serce potrzebuje przestrzeni, w której można się zatrzymać, zapłakać, wypowiedzieć to, co trudne.

Łzy nie są oznaką przegranej. Są językiem duszy, która przestaje udawać i pozwala sobie być prawdziwą. Scena zdjęcia z krzyża przypomina też o znaczeniu obecności drugiego człowieka.

Nie zawsze trzeba mieć gotowe odpowiedzi ani rozwiązania. Czasem największym darem jest po prostu bycie obok, spokojne wysłuchanie, czuły gest, który mówi: "Nie jesteś sam". W rodzinie, w przyjaźni, we wspólnocie wiary, takie chwile stają się miejscem uzdrowienia, nawet jeśli ból jeszcze nie mija.

Panie, daj nam miejsca i ludzi, przy których możemy tak zwyczajnie być i po prostu odpocząć. Spraw, abyśmy w chwilach ciszy [muzyka] nie uciekali od tego, co mamy w duszy, lecz odkrywali, że twoja miłość objawia się także [muzyka] przez ramiona drugiego człowieka, przez obecność, która nie ocenia, ale niesie pokój. któryś za nas cierpiał rany.

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami. I ty, któraś współcierpiała, [muzyka] Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Stacja 14.

Złożenie ciała Chrystusa do grobu. Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy tobie, żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Ciało Jezusa zostaje złożone w grobie.

Kamień zamyka wejście. Wszystko wydaje się zakończone. Jakby historia dobiegła kresu, a nadzieje uczniów zostały [muzyka] przykryte ciężarem ciszy.

To moment, w którym po ludzku nic [muzyka] już nie można zrobić. Pozostaje tylko czekać i mierzyć się z pustką. Są w życiu chwile, które wyglądają właśnie tak.

Utrata pracy, zakończenie ważnej relacji, niespełnione plany, nagłe zmiany, których nie da się cofnąć. Człowiek staje wobec rzeczywistości, której nie rozumie i której nie potrafi przyspieszyć. Codzienny stres ustępuje wtedy miejsca innemu doświadczeniu, poczuciu zawieszenia między tym, co było, a tym co jeszcze nie nadeszło.

Kamień zamykający grób przypomina, że są sytuacje, których nie możemy już otworzyć własnymi siłami. I właśnie tam rodzi się trudna, ale prawdziwa wiara, taka, która nie opiera się na natychmiastowych rozwiązaniach. Lecz na zaufaniu, że Bóg działa także wtedy, gdy nic się nie dzieje na zewnątrz.

Czas ukrycia bywa potrzebny, aby serce odpoczęło, poukładało to, co zostało poranione i nauczyło się patrzeć głębiej niż tylko na to, co widzialne. Panie Jezu, pomóż nam przyjmować momenty końca nie tylko jako ostateczną porażkę, lecz jako przestrzeń, w której ty przygotowujesz nowe światło. Daj nam cierpliwość wobec czasu, którego nie rozumiemy.

Spraw, abyśmy nawet przy zamkniętym grobie potrafili ufać, że z Tobą zwyciężymy w chwale zmartwychwstania. któryś za nas cierpiał rany. Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

I ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna, przyczyń się za nami. Moi drodzy, bardzo dziękuję za wspólną modlitwę, za to rozważanie drogi krzyżowej. Niech Pan Bóg wypełnia wasze serca pokojem.

Niech tym chrystusowym paschalnym [muzyka] pokojem będą wypełnione wasze rodziny, [muzyka] miejsca pracy, wypoczynku, codziennego przebywania. Przyjmijcie Boże błogosławieństwo. [muzyka] Pan z wami.

Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, ojciec i syn i duch święty. Amen. Idźcie w pokoju Chrystusa.

Bogu niech będą dzięki. szczęść Boże.