[เพลง] สวัสดีครับเหตุการณ์สุดหลอนที่ผมเจอมาผม เจอมันในเส้นทางหนึ่งในขณะเดินกลับออกมา จากสถานที่ทำงานซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนั้น มันเกือบจะเอาชีวิตของผมไปรวมทั้งผมเกือบ ที่จะกลายเป็นบ้าเพราะว่าตัวของผมนั้นรับ สิ่งที่เจอแทบไม่ไหว [เพลง] เรื่องราวของผมต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายปี ก่อนซึ่งในตอนนั้นผมเคยทำงานอยู่ที่ กรุงเทพฯแต่ก็ปรากฏว่าหลังจากที่ทำงานไป ร่างกายก็เริ่มทรุดโทรมจากการทำงานอย่าง หนักแล้วก็ต้องสุดกลิ่นบุรี่รวมทั้งต้อง ดื่มของมึนเมาแล้วอีกอย่างงานที่ผมทำก็ ต้องใช้เวลาไม่เหมือนกับคนทั่วไปคือผม ต้องอดนอนใช้ชีวิตกลางคืนอยู่ที่นั่นเป็น เวลาหลาย ปีทำให้หลังจากนั้นหลังจากที่ทำงานไป เรื่อยๆผมก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มไม่ไหว แล้วก็เลยขอลาออกแล้วก็ย้ายกลับมาบ้านมา พักผ่อนที่บ้านต่างจังหวัดรวมทั้งพยายาม ออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายกลับมาแข็งแรง ได้แบบ เดิมจนกระทั่งในวันหนึ่งในขณะที่ผมอยู่ บ้านกำลังช่วยแม่ทำอาหารเพื่อจะเอาออกไป ขายแต่แล้วก็ปรากฏว่าในบ่ายวันนั้นเองก็ มีพี่ที่รู้จักคนหนึ่งสนิทกันมาตั้งแต่ เด็กเห็นหน้าตากันอยู่เป็นประจำแกก็เข้า มาหาแล้วก็ถามกับผม ว่าเฮ้ยบอลตอนที่เอ็งอยู่กรุงเทพฯเอ็งทำ งานที่บายใช่มั้ยพอดีพี่มีงานมาอยากจะให้ เอ็งช่วยหน่อยเดี๋ยวเรื่องเงินเดี๋ยวพี่ จัดการให้ไม่ต้องห่วงเลยแขกผู้ใหญ่ทั้ง นั้นเอ็งรับเต็มๆแน่ [เพลง] นอนเมื่อได้ยินแบบนั้นผมก็เลยถามราย ละเอียดแล้วก็ได้รู้ว่าพี่เขารับงานอีเวน มาจากผู้ใหญ่ท่านหนึ่งคือให้ดูแลแขกที่จะ มาเข้าประชุมแล้วสิ่งที่เขาทำคือเขาต้อง จัดเตรียมบ้านจัดสถานที่ให้แขกอยู่สบาย ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเขาก็เตรียมเอาไว้หมด แล้วขาดแต่คนชงเล่าคนเอนเตอร์เทนแขกที่หา ยากในต่างจังหวัดแบบนั้น แล้วด้วยความที่เขารู้ว่าผมเคยทำงานที่ บารแล้วก็เป็นบาร์เ tender มาก่อนเขาก็ เลยมาชวนและก็นั่นแหละครับหลังจากที่ผม ได้ฟังผมก็ตอบรับทันทีเพราะเอาเข้าจริงๆ ผมก็คิดถึงอาชีพนี้มากแล้วก็ไม่เคยอยากจะ เลิก ทำเออขอบใจมากเว้ยพวกแขกผู้ใหญ่น่าจะอยู่ ประมาณ 2 อาทิตย์พี่มีหงบให้คืนละ 2,000 ที่ไม่หาญแขกให้ใครคนนั้นก็เอาไป เลยเมื่อได้ฟังแบบนั้นผมก็ดีใจครับเพราะ เงินจำนวนนั้นมันค่อนข้างมากในสมัยก่อน แล้วหลังจากนั้นพี่เขาก็บอกอีกว่างานนี้ น่าจะไม่หนักมากเพราะว่าแขกแต่ละคนส่วน มากเป็นผู้ใหญ่มีอายุกันหมดแล้วให้เข้า งานในช่วงเย็นแล้วก็เลิกพร้อมแขกได้เลย ซึ่งรวมเวลาทั้งหมดไม่ไม่น่าจะเกินเที่ยง คืนจนในวันนั้นหลังจากที่ผมรับงานและตอน ที่พี่เขาจะกลับผมก็หนึกขึ้นมาได้ว่าแล้ว เรื่องที่พักจะต้องอยู่กินยังไงผมก็เลย ถามออกไปพี่เขาก็เลยบอกว่าเดี๋ยวเขามีที่ พักให้หรือจะไปอยู่บ้านเขาก็ได้เขามีบ้าน ที่ซื้อเอาไว้หลังหนึ่งเอากุญแจไปเปิด อยู่ได้เลยแต่อาจจะเก่าไปสักหน่อยแล้วถ้า จะอยู่ก็ไปอยู่คนเดียวได้ได้เลยเพราะใน ช่วงงานพี่เขาไม่ว่างต้องไปอีกจังหวัด หนึ่งเพราะเขารับงานซ้อนกัน 2 งานผมก็โอเคครับไม่ได้คิดอะไรมากคิดแต่ ว่าโชคดีที่ได้พักเป็นบ้านส่วนตัวจน กระทั่งเวลาผ่านไปเมื่อถึงวันที่ไปพี่เขา ก็มารับหน้าบ้านแล้วผมก็เห็นว่าบนรถตู้ คันนั้นมีลูกน้องเขาอยู่หลายคนซึ่งมีทั้ง เด็กเสิร์ฟมีมีทั้งพนักงานหญิงชายที่ร่วม ทีมไปด้วย กันวันนั้นรถตู้ก็ขับไปจนเวลาผ่านไปค่อน ข้างนานถึงในช่วงเวลาเช้าตรูพวกเราก็ไป ถึงจังหวัดแห่งหนึ่งที่มีบ้านที่ต้องรับ แขกซึ่งผมก็เห็นว่าที่ที่เราไปนั้นเป็น จังหวัดหนึ่งในภาคอีสานอยู่ใกล้กับแม่น้ำ โขงแล้วบ้านที่พวกเราไปก็เป็นบ้านที่ใหญ่ มากจนแทบจะเรียกว่าโรงแรมแล้วในสายวัน นั้นแขกก็ทยอยเข้ามากันคือมีทั้งคนไทยมี ทั้งคนลาวมีเพื่อนบ้านอีกหลายประเทศแล้ว ก็มีคนจีนอีกหลาย คนในสายวันนั้นก็ยังไม่มีอะไรครับคือแขก ทุกคนขอนอนพักรถตู้ก็เลยมาส่งที่บ้านที่ พี่เขาจะให้ผมอยู่โดยที่เขาบอกว่าถ้าแบบ นั้นบ่ายๆเย็นๆค่อยเจอกันไปนอนพักให้หาย เหนื่อยแล้วค่อยมาคุยกันอีกที จนเมื่อมาถึงบ้านมันก็ไม่มีอะไรครับคือ เป็นบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆเพียงแค่ปัดฝุ่น เช็ดูนิดๆหน่อยๆผมก็อยู่ได้สบายโดยที่
ระยะทางจากบ้านไปถึงบ้านที่ต้องทำงานก็นา จะห่างแค่ประมาณ 1 กลมีเส้นทางเป็นทางดิน ที่ข้างๆเป็นป่ามีบ่อน้ำอยู่บ้างประปราย แต่ผมก็ไม่อะไรมากครับกับสภาพความธุระกัน ดารเพราะว่าเส้นทางนั้นก็แทบไม่ต่างจาก บ้านของ ผมผมคิดเลยครับว่ากลับระยะทางแค่นี้ใน เวลาแค่ 2 อาทิตย์ผมเดินเอาก็ได้ยอมที่จะ เดินไกลหน่อยเพื่อแลกกับการอยู่สบายเพราะ ผมเป็นคนนอนยากแล้วอีกอย่างผมจะได้ไม่ ต้องรำคาญเสียง คนจนในบ่ายวันนั้นหลังจากที่งีบหลับไปผม ก็เตรียมตัวไปทำงานอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ถือกระเป๋าไปใบหนึ่งจนไปถึงบ้าน หลังนั้นก็ไปคุยกับพี่ที่เป็นหัวหน้าซึ่ง ก็ไม่มีอะไรยากครับทุกอย่างผมเคยทำมาหมด จนกระทั่งถึงในช่วงเย็นเวลาทำงานจริงก็มา ถึงซึ่งแขกเขาก็ปาร์ตี้กันดื่มกินกัน อย่างสนุกสนานซึ่งผมก็สนุกมากครับเพราะ ไม่ได้ทำงานมานานแล้วก็ได้ทริปมาประมาณ นึงและหลังจากที่ทำงานไปเรื่อยๆก็เป็น อย่างที่พี่เขาบอก คือแขกส่วนมากเป็นคนที่ค่อนข้างมีอายุจน เวลาผ่านไปไม่นานเขาก็เริ่มแยกย้ายกันนอน ผมก็ทยอยเก็บแก้วจนถึงช่วงเวลาประมาณ 23:00 นแขกทุกคนก็เลิกพวกเราก็เลยช่วย กันเคลียร์ของเสร็จในช่วงประมาณเที่ยง คืจนเวลาผ่านไปถึงช่วงประมาณเที่ยง 0 ทุก อย่างก็เก็บเสร็จหมดผมก็เลยเปลี่ยนชุดถอด เสื้อกั๊กเตรียมที่จะกลับบ้านแต่แต่ในตอน นั้นเองครับเมื่อผมออกมายืนอยู่หน้าบ้าน ผมก็เพิ่งรู้สึกตัวแล้วก็ถามกับตัวเองว่า ผมไม่มีรถไม่มียานพาหนะแล้วกับทางเปลี่ยว ที่ทั้งมืดทั้งน่ากลัวขนาดนี้แล้วผมจะ กลับไปที่บ้านได้อย่างไร เอ่อน้องน้องครับน้องพักอยู่ที่ไหนกัน แล้วจะไปยังไงอยู่ไกลจากที่นี่ย อ๋อไม่ไกลค่ะพวกหนูอยู่ห้องเช่าข้างหลัง นี่เองมองไปก็เห็นแล้วพี่หนึ่งเขาเช่าให้ จะได้ไม่ต้องเดินทาง ไกลในวินาทีนั้นเองผมคิดเลยครับว่าเวร แล้วผมไม่น่าหาเรื่องเลยไปขออยู่บ้านเขา แบบนั้นแทนที่จะอยู่ห้องเช่าที่เขาจ่าย ค่าเช่าให้เหมือนกับคนอื่นๆทั่วไปและ เมื่อถามราคาผมก็ตัดสินใจครับว่าไม่อยาก เสียเงินเองก็เลยตัดสินใจแล้วก็เดินออกมา จากบ้านหลัง นั้นตอนที่เดินออกมาผมก็เดินออกมาทางเดิม เดินก้มหน้าก้มตาออกมาในใจก็คิดว่าได้ เงินตั้งคืนละ 2,000 แถววันนี้ได้ทริปอีก 1,500 ยังไงก็ทนเอาหน่อยเดินสักวัน 2 วันก็คงชิน 2 อาทิตย์ก็จบแล้วจะได้เก็บ เงินก้อนกลับ ไปแต่คุณผู้ฟังครับหลังจากที่ผมเดินออกมา ซึ่งก็เดินออกมาได้แค่นิดเดียวผมก็รู้สึก ว่าผมเริ่มรู้สึกขนลุกกับบรรยากาศที่มืด มากมันทั้งเงียบทั้งวังเวงแบบสุดๆแต่ผมก็ พยายามไม่สนใจแต่ในตอนนั้นเองครับขณะที่ ผมเร่งฝีเท้าผมก็กลับรู้สึกว่าผมไม่ได้ อยู่คนเดียวแต่ทว่าข้างหลังของผมมัน เหมือนกับมีฝีเท้าของคนอีกหลายสิบคนกำลัง ค่อยๆเดินตามมา ผมตกใจเลยครับเลยรีบหยุดเดินแล้วก็หันไป มองทันทีแต่ในตอนนั้นเองเสียงที่ผมได้ยิน เหล่านั้นมันก็หายไปเหมือน กันผมไม่เห็นอะไรเลยครับทุกอย่างมันทั้ง มืดทั้งเงียบสงบไปหมดจนแทบจะรู้สึกว่าต่อ ให้เดินกลับไปผมก็อาจจะเดินกลับไปไม่ถึง อาจจะเดินหลงระหว่างทางทำให้ในตอนนั้นผม ไม่สนใจแล้วได้จะบอกตัวเองว่าในเวลาไม่ เกิน 10 หรือ 5 นาทีผมจะรีบกลับไปให้ถึง ที่ พักแต่หลังจากนั้นหลังจากที่เริ่มออกเดิน เริ่มกล้าเท้าออกมาอีกครั้งเสียงฝีเท้า ที่อยู่ด้านหลังมันก็ดังขึ้นมาอีกแล้วแถม ในคราวนี้มันก็เหมือนกับว่าพวกเขาจะมีมาก ขึ้นกว่า เดิมผมเร่งความเร็วเลยครับพยายามเดินให้ เร็วที่สุดแต่แล้วก็ปรากฏว่าในวินาทีนั้น เองสายตาของผมมันก็เหลือบไปเห็นเหมือนกับ ว่ามีสิ่งที่เคลื่อนไหวสิ่งหนึ่งห้อยตัว ลงมาจากต้นไม้อยู่ทางด้านซ้ายมือลักษณะ คล้ายกับผู้หญิงอยู่ในชุดนอนสีขาวผมก็เลย
พยายามกลั้นใจเดินผ่านไปแบบไม่มองพยายาม ไม่ยุ่งกับสิ่งเหล่า นั้นแต่ในวินาทีนั้นเองตอนที่ผมจะเดิน ผ่านไปมันก็มีเสียงดังตุ๊บเลยครับและคุณ ผู้ฟังครับผมก็ได้เห็นว่าร่างที่ห้อยลงมา ได้ร่วงตกลงมาจากต้นไม้ตกลงมากระแทกพื้น เสียง ดังผมพยายามเดินผ่านไปบอกตัวเองว่าไม่ เห็นผมจะไม่หันกลับไปดูไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งนั้นและคุณผู้ฟังเชื่อไหมครับว่าใน เวลาไม่ถึง 1 นาทีผมได้เห็นสิ่งเหล่านั้น อีกแล้วโดยที่ผมเห็นสิ่งเหล่านั้นลักษณะ เป็นคน 3 คนกำลังนอนอยู่ที่พื้นในลักษณะ นอนขวางถนนคือผมจำได้เลยครับว่าคน 2 คน นอนเอาตัวต่อกันอยู่ส่วนอีกคนหนึ่งนอนเอา ตัวซ้อนอยู่ด้านหลังคือเหมือนกับว่าเขา พยายามขวางเพื่อไม่ให้ผมเดินผ่าน ไปผมแทบบ้าแล้วครับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้เจอเป็นชุดแบบนั้นแล้วแล้วพวกเขา ต้องการอะไรแต่ถ้าจะให้หันหลังกลับไปผมก็ คงไม่กล้าเพราะเสียงฝีเท้าของพวกเขาเหล่า นั้นก็ยังเดินตามผม มาและสิ่งที่ผมทำผมไม่รู้เลยครับว่ากล้า ทำได้อย่างไรคือผมเดินข้ามพยายามไม่สนใจ เหมือนกับไม่เห็นสิ่งเหล่านั้นแต่ผมก็ เห็นชัดเลยครับว่าวเขานอนลืมตาแต่ไม่มีตา ดำโดยที่นอนอยู่นิ่งๆไม่ขยับไปไหนทั้ง นั้นหลังจากนั้นผมพยายามเดินไปเรื่อยๆโดย ที่ไม่รู้ว่าผมเดินมานานเท่าไหร่แต่สิ่ง ที่รู้สึกได้ก็คือเสียงข้างหลังหายไปไม่ มีสิ่งที่แปลกผมไม่เห็นอะไรอีกแล้วแต่ท ว่าในตอนนั้นเองครับความวัวไม่ทันหายความ ควายก็เข้ามาแทรกเมื่อผมได้เห็นว่าผมเห็น เหมือนกับมีเงาดำสถิตอยู่ทั้งสข้างทางมี มากเป็น10บๆตนโดยที่สูงขึ้นมาแค่เอวกำลัง ขยับโยกไปมาและเมื่อเดินเข้าไปใกล้ผมก็ เห็นชัดแล้วก็มั่นใจเลยครับว่าสิ่งที่ผม เห็นนั้นมันก็คือคนที่กำลังนั่งชันเข่า บางคนก็หัวเราะบางคนก็แกว่งแขนไปมาแล้วก็ มองมาที่ผมซึ่งก็เหมือนกับว่าเขามานั่งดู มามองว่าผมเป็นใครแล้วผมเข้ามาทำอะไรที่ ตรง นี้ผมไม่ไหวแล้วครับผมเริ่มร้องไห้เริ่ม จะก้าวขาไม่ออกแล้วในตอนนั้นเองหลังจาก ที่เดินพ้นออกมาผมก็ได้เห็นว่ามีคน 2 คน กำลังนั่งคุยกันอยู่แล้วอะไรทราบมครับ สิ่งที่ผมได้ยินคือได้ยินชัดเลยครับว่า พวกเขาคุยกันว่ามึงเชื่อกูมยกูว่ามันเห็น แต่มันแกล้งไม่สนใจและเพียงเท่านั้นแหละ ครับอีกคนที่นั่งอยู่ก็พูดขึ้นมาเลยว่า ถ้าเป็นแบบนั้นเดี๋ยวกูจัดการเองกูจะเอา ให้มันถึง ตายทันทีที่ได้ยินแบบนั้นผมสติหลุดเลย ครับคือคิดอะไรไม่ออกแล้วเป็นยังไงก็เป็น กันผมเริ่มออกวิ่งทันทีซึ่งจำได้เลยว่าผม วิ่งแบบไม่คิดชีวิตถ้าจะตายผมก็ขอไปตาย เอาดาบน และในตอนนั้นเองก็ปรากฏว่าโชคก็เข้าข้าง ผมเมื่อได้เห็นว่าผมวิ่งกลับมาถึงบ้านที่ เปิดไฟนาบ้านเอาไว้และก็นั่นแหละครับทัน ทีที่วิ่งมาถึงผมก็เปิดประตูเข้าบ้านแล้ว ก็เข้าไปแอบในบ้านทัน ทีสิ่งที่ผมทำหลังจากนั้นผมสวดมนต์อย่าง เดียวเลยครับแม้จะสวดผิดสวดถูกแต่ก็สวดไป ก่อนและสิ่งที่เกิดขึ้นครับคือนในระหว่าง นั้นผมได้ยินเสียงเหมือนกับว่ามันมีคน เดินรอบบ้านเดินวนไปวนมาทุกทิศทางพร้อม กับเอาเล็บกรีดเอามือลูบตามผนังพยายามทุบ ประตูเพื่อที่จะพังเข้า มาผมได้แต่ยกมือไหว้คือไม่รู้จริงๆว่าผม ทำอะไรผิดไปเลยภาวนาขอเขาว่าผมมาทำงานไม่ ได้มาลบรูผมไม่มีรถแค่อยากจะเดินกลับบ้าน อย่าทำอะไรผมเลยและในตอนนั้นเองครับผมก็ รู้สึกเหมือนกับว่าผมได้ยินเสียงไอมา พร้อมกับเสียงไม้เท้าคนแก่กระแทกกับพื้น เป็นจังหวะและหลังจากนั้นเสียงทุกอย่างก็ ค่อยๆเบาลงจนในที่สุดพวกเขาก็เงียบหาย ไปในคืนนั้นผมสลบอยู่หน้าประตูด้วยความ กลัวที่สุดในชีวิตจนกระทั่งเวลาผ่านไปถึง เช้าเมื่อตื่นขึ้นมาผมก็พยายามตั้งสติให้ ได้โดยที่ผมกะว่าผมจะโทรหาพี่ทันทีเพื่อ ขอไปนอนอีกที่หนึ่งแต่คุณผู้ฟังครับในตอน นั้นเองผมก็กลับรู้สึกแปลกเลยจะวิ่งหนี ออกจากบ้านมาแต่มันก็กลับกลายเป็นว่าบ้าน หลังนั้นได้ถูกล็อคจากด้าน นอกจากสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้นผมพยายาม เขย่าประตูเพื่อที่จะเปิดออกมาแต่มันก็ ปรากฏว่าทันทีที่หันหลังกลับไปบ้านหลัง นั้นมันไม่ใช่บ้านของพี่ที่ผมเคยอยู่แต่ท ว่ามันเป็นบ้านคนละหลังกันเป็นบ้านของใคร ก็ไม่รู้อยู่ในสภาพที่เก่ามากแล้วข้างๆ กันนั้นข้างๆกับที่ผมนอนมันมีเตียงเก่าๆ
เตียงหนึ่งพร้อมกับทังออกซิเจนแล้วก็มี โลงศพเป็นลงศพเทพพนมวางอยู่คู่ กันผมไม่ไหวแล้วครับประตูบ้านก็ล็อค หน้าต่างก็ปิดสนิทจะหนีไปไหนก็หนีไม่ได้ แต่ในตอนนั้นเองมันก็มีรถตู้เก่าๆคัน หนึ่งค่อยๆขับเข้ามาที่หน้าบ้านผมก็เลย พยายามเคาะเรียกแล้วก็โชคดีที่ว่ารถตู้ คันนั้นเขามาจอดที่หน้าบ้านแล้วก็มีคนลง มาพอ ดีแต่ในตอนที่เขาเข้ามาคนที่ลงมาจากรถตู้ คันนั้นเขาก็ตกใจผมกันหมดบางคนก็ถึงกับ วิ่งออกไปส่วนตัวของผมเองก็ได้แต่ยกมือ ไหว้เพื่อจะขอความช่วย เหลือจนเมื่อเหตุการณ์สงบลงหลังจากความ วุ่นวายที่ดำเนินอยู่หลายนาทีก็มีผู้ชาย คนหนึ่งที่ดูจะมีสติที่สุดเดินเข้ามาพูด คุยผมก็เลยคุยกับเขาพยายามคุยเท่าที่คุย ได้แล้วสิ่งที่รู้ก็คือว่าผู้ชายคนนั้น เขาได้บอกกับผมว่าเขาเป็นลูกชายเจ้าของ บ้านกำลังจะมาเอาพ่อไปวัดซึ่งนั่นก็หมาย ความว่าพ่อของเขาตายกำลังนอนอยู่ในโรงศพ แล้วก็นอนอยู่ในบ้านหลังนี้และก็นั่นแหละ ครับมันกลับกลายเป็นว่าเมื่อคืนนี้ผมเข้า ไปผิดบ้านไม่ได้เข้าไปในบ้านของพี่แต่ เข้าไปในบ้านของคนอื่นที่มีศพนอนอยู่แล้ว อะไรทราบมครับสิ่งที่ทุกคนงงนั่นก็คือว่า ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วผมเข้าไปได้อย่างไร ทั้งๆที่ล็อคจากด้านนอกแล้วก็ล็อคด้วย กุญแจเป็นแม่กุญแจด้วยซ้ำผมก็เลยเล่าให้ เขาฟังว่าผมโดนผีหลอกแล้วก็เข้าไปแบบไม่ รู้ตัวโดยที่ผมไม่รู้้วว่าเมื่อคืนผมเจอ อะไรแล้วผมเข้าไปในบ้านได้อย่าง [เพลง] ไรหลังจากนั้นพอคุยกันรู้เรื่องเขาก็เปิด ให้ผมออกมาโดยที่ไขแม่กุญแจตัวใหญ่แล้วก็ มาส่งที่บ้านที่ทำงานซึ่งระยะจากตรงนั้น ผมไม่อยากเชื่อเลยครับว่าจากบ้านที่ผม เดินมาที่ทั้งวิ่งทั้งเดินแต่ผมกลับหั่ง ออกมาน่าจะไม่ถึงกิโลหรือไม่ถึง 500 มต ด้วย ซ้ำจากเหตุการณ์ทั้งหมดผมมาคิดเอาเองว่า สิ่งที่ผมเจอเหล่านั้นระหว่างทางเดินกลับ น่าจะเป็นพวกสัมภเวสีที่มาแกล้งมาขอส่วน บุญหรือจะมาเอาชีวิตของผมไปซึ่งผมบอกเลย ครับว่าผมไม่มีศัตรูไม่เคยลบรูไม่เคยทำ อะไรไม่ดีมาก่อนหรืออาจจะเป็นไปได้ว่าผม ไปเผลอทำอะไรโดยที่ไม่รู้ ตัวแล้วผมก็คิดว่าที่ผมรอดตายน่าจะเป็น เพราะลุงหรือศพที่อยู่ในบ้านหลังนั้นที่ น่าจะมาช่วยผมมาทำให้ผมเข้าไปรวมทั้งมา ไล่ผีมาไล่สัมภเวสีเหล่านั้นด้วยการเคาะ ไม้เท้าแล้วก็เดินรอบบ้านของตัวเอง ในท้ายที่สุดผมไม่กลับไปนอนที่บ้านพี่อีก เลยแล้วพอทุกคนรู้เรื่องเขาเลยให้ผมนอน ที่บ้านหลังใหญ่ซึ่งตลอดเวลาที่ทำงานตลอด ทั้งหมด 2 อาทิตย์ผมไม่ออกไปไหนอีกเลยคือ แม้แต่ก้าวเดียวผมก็ไม่เดินออกไป [เพลง]