adım Hilal 20 yaşındayım ve Üniversitede okuyorum Hayatımın her köşesi başkalarının istekleriyle örülmüş gibi hissediyorum Ailem beni hep kendi istedikleri gibi yönlendirdi ne giyeceğim kiminle arkadaş olacağıma kadar karar vermeye çalıştılar Hatta üniversiteyi bile yaşadığımız şehirde okumamı istediler istediklerini yapmadığımda Annem sitem dolu sözlerle beni suçlar babam ise sert bakışlarıyla susturur kendi isteklerimi söylemeye cesaret edemedim çoğu zaman ama bu sessizlik içimde bir şeyleri biriktiriyordum küçük bir kıvılcımın tüm dünyamı ateşe vereceğini hissediyordum Furkan'la tanıştığımda hayatımda bir pencere açılmış gibiydi O benim nefes almama izin veren tek kişiydi üniversitenin ilk yılıydı Ortak bir arkadaş grubunda tanışmıştık Beni güldüren anlattıklarımı dinleyen
kimseye anlatmadığım korkularımı bile rahatça paylaşabiliyorsunuz evin köşesinde gazetesiyle oturur pek konuşmazdı Damla ise bir çocuk gibi şen şakrak hareket eder abisiyle sürekli şakalaşırdı bu ailede kendimi rahat hissediyordum Sanki kendi ailemin eksikliğini Burada bulmuştum ama o gün her şey değişti sabah evimizde büyük bir kavga kopmuştu babamın bağırışları annemin suçlamaları içimi delip geçmişti hep aynı şeyler her şey benim suçmuş gibi kendimi çalıştım ama sesim onların bağırışları arasında kaybolup gitti En sonunda dayanamadım yüksek sesle karşılık verdim beni rahat bırakın diye haykırmış bu sözler evde bir anda buz gibi bir hava esirmi Şti babamın yüzündeki öfke beni korkutmuş annemin
Sen bizle nasıl böyle konuşursun sözleriyle adeta vurulmuştum evimden kaçmak zorundaydım başka çarem yoktu Furkan'ı aradım telefonda yaşadıklarımı ona anlattım sesim titriyordu onun beni teselli etmesini gel her şey yoluna girecek demesini bekledim ama Furkan'ın cevabı buz gibi soğuktu ben annemle Kardeşimle birlikte köye gidiyorum babam evde yalnız git ona seni içeri alır O an sanki dünya üzerime çökmüştü onun yanına sığınamayanlar unutmuştum yavaşça eve doğru yürürken içimde büyüyen yalnızlık beni bir çukur gibi içine çekiyordu tek başıma ne yapacağımı bilmez bir haldeydim Furkanların evine vardığımda kapıyı Ali Bey açtı Her zamanki gibi yüzünde sıcak bir gülümseme vardı gözleriyle beni
süzerken hilal Kızım hoş geldin dedi çekingen bir şekilde selam verdim içeri Buyur etti ve hemen Mutfağa gidip bir şeyler hazırlam evin sessizliği garip bir şekilde huzur veriyordu ama aynı zamanda bu sessizlikte bir tuhaflık da vardı İçimde bir huzursuzluk kıpırdan Ama o an bunun sebebini anlamadım Ali bey çay hazırlayıp yanına Biraz da tatlı koymuştu salona geçtiğimizde karşılıklı oturduk beni rahatlatmaya çalışır gibi konuşuyordu Fur Köydeyken burada İstediğin kadar kalabilirsin bu ev in de evin gibi kendini yabancı hissetme dedi Onun bu sözleri içimdeki sıkıntıyı biraz olsun hafifletti ama bu rahatlama uzun sürmeyecek o an her şeyin başladığı andı
Ama ben bunun farkında değildim salonda otururken Ali Bey'in sakin ve güleryüzlü tavırları beni biraz olsun rahatlatmıştı içimdeki sıkıntıyı atmaya çalışıyordum onun nezaketi ve sıcak konuşmaları O an için iyi hissettirmiştir beni sıkıntılarımdan uzaklaştırmak istercesine kendi gençliğinden Furkan'ın çocukluk anılarından bahsetti hafif bir tebessümle anlatıyordu anlattıkları bazen hoşuma gidiyor bazen de zihnimi dağıtıyordu ama o sırada farkında olmadığım bir şey vardı Onun tavırlarında alışılmışın dışında bir şeyler gizliydi saat ilerledikçe içimdeki huzursuzluk büyümeye başladı bu evde hep Fur birlikte vakit geçirirdim Serpil teyze mutfakta olur Damla Şen kahkahalarıyla odayı doldururdu ama şimdi Ev çok sessizdi ve bu sessizlik beni boğmaya
başlamamıştı Ali Bey'in sözleri zamanla tuhaf bir hal aldı gözleri sık sık üzerimde geziniyor sanki beni tartıyor muu gibi bir hali vardı ilk başta bunu yorgunluğuma ve kavgadan kalan kafa karışıklığa yordum kendi kendime Hilal abartıyorsun diye düşündüm biraz daha çay ister misin kızım diye sordu Ali Bey başımı sallayarak Teşekkür ettim ama o sanki hiçbir şey olmamış gibi yerinden kalkıp yanıma yaklaştı çay fincanım alırken elinin benim elime biraz fazla değdiğini hissettim ufak bir elektrik çarpması gibi bir an duraksadım ama sonra bunu bir kazara temas olarak düşündüm o an hiçbir şey söylemedi Ama içimdeki huzursuzluk daha da büyüdü
Ali Bey tekrar yerine oturduğunda bakışlarını üzerimde yoğun bir şekilde hissettim zihnimde bir şeyler çırpınıyor burada bir şeyler yanlış diye bağırıyordu Ancak o sırada kendimi toparlayıp kalkmayı düşünemedim o kadar yalnız o kadar bitkim ki bir kez daha böyle bir hisse kılmayı dileyerek oturmaya devam ettim konuşmalar devam ettikçe Bey'in kelimeleri daha kişisel bir hal almaya başladı Hilal sen çok iyi bir kızsın Furkan şanslı bir çocuk ama ne yazık ki insan ailesinden her zaman istediği anlayışı göremiyor değil mi böyle durumlarda insanın yanında Onu gerçekten anlayan birinin olması çok önemli sözleri Beni garip bir şekilde rahatsız etti Gözlerim yerdeydi
bir şey söyleyemedim sanki söylediği her kelime le çevremdeki duvarlar daralıyor nefes almak zorlaşıyor bir şey demesini bekliyordum ama aslında konuşmanın devamından korkuyordum Ali Bey birden ayağa kalktı sen çok yorgun görünüyorsun dedi Gel sana biraz rahatlatıcı bir şeyler hazırlayayım çayına biraz şeker koyayım mı tatlı rahatlatır insanı bu sözler o an normal gibi geldi ama sonra neler olduğunu düşündükçe bu anı zihnimde yeniden ve yeniden yaşayacaktım çayı içerken başım dönmeye başladı ilk yudumda biraz acayip bir tat fark ettim ama o an önemsemedim sonraki dakikalarda Gözlerim ağırlaşmaya başladı Bir şeylerin yanlış olduğunu anlamıştım kendimi toparlamaya çalışsam da sanki bedenim
beni dinlemiyor her geçen saniye kontrolüm elimden kayıyordu o anda Ali Bey yanıma yaklaştı Hilal iyi misin bayağı yorgun gibisin Belki biraz uzanmanın ama içinde bir başka niyet gizliydi bunu artık anlamıştım Ama direnemem açık olsa da bedenim ağırlaşmıştı Ali Bey Kolumdan tutarak Beni oturduğum yerden kaldırdı ve odalardan birine götürdü yatağı oturmama yardım ederken elinin sırtımda fazla oyalanması nefes Alındaki Değişiklik her şey fazlasıyla belirgindi Ama konuşamıyordum sanki dilim tutulmuştu o an bir şeylerin olacağı çok açıktı ancak hiçbir şey yapamamanın o çaresizliği sadece gözlerimle etrafı izlemek zorunda kalmak Bu durumun en korkunç yanıydı Zihnim haykırıyordu ama bedenim bu
haykırışlar yanıt veremiyordu beni yatırırken yüzünde garip bir gülümseme vardı sonra yavaşça soyma başladı engel olmak istiyordum ama kolumu bile kaldıramıyorsan olan olmuştu Ali Bey normal karısıyla yapıyormuş gibi benimle yapıyordu Çok geçmeden olan oldu Ali Bey'in bana ne yaptığını tam olarak anlıyor ama engelleyemiyorsan ve korku birbirine karışıyordu o an her şey mahv olmuştu yalnızca Furkan değil o evde hissettiğim tüm güv tüm sıcaklık yerle bir olmuştu Ali Bey yaptığı şeyin ardından yüzüme baktı ve alaycı bir tonla bunu kimseye Söyleyemezsin söylesen bile kim sana İnanır Ben namuslu temiz bir adamım ama sen kimse sana inanmaz dedi O an
bir şey söylemek istedim ama dudaklarım mühürlenmiş gibiydi Beni o eve alıp bu duruma düşüren Furkan'ı düşündüm Onun annesi serili bana hep kızım di o kadını düşündüm Ali Bey'in yüzündeki alaycı ifadeyi düşündüm ve bu düşünceler beynimi kemirirken sadece Yatağın köşesinde oturup kalmıştım o gece o evde Kalamadım kendimi toparlayıp çıktım Ama içimdeki korku ve utançla nereye gideceğimi bilemiyordum o gece eve nasıl döndüğümü Hala hatırlamıyorum sanki bedenim Kendi başına hareket etmiş Zihnim bir köşede sessizce ot oturup olanları izlemeye mahkum olmuştu olanları kimseye anlatamayacağım biliyordum içimde yankılanan Ali Bey'in o korkunç sözleri her şeyi daha da karmaşık hale getiriyordu
kimse sana inanmaz Belki de gerçekten öyleydi Serpil teyze o bana inanır mıydı Furkan Hayır Furkan asla inanmazdı Furkan'la birkaç gün boyunca konuşmadım mesajlarını okuyor ama cevap vermiyordum aradığında telefona açmaya cesaret edemiyordum içimde onunla konuşmaya çalıştığımda Ali Bey'in gölgesinin aramızda belirecek korkuyordum Sanki her kelime yaşadıklarımı ona anlatacağımı ama bir yandan da beni suçlayacak hissettiriyordu bir gün dayanamadı ve üniversiteye yanıma geldi Hilal ne oluyor Neden benimle konuşmuyorsun dedi gözlerindeki endişe Aslında beni önemseyen biri olduğunu gösteriyordu o an içimde hiçbir şey kalmamış gibiydi donuk bir şekilde yüzüne baktım ne anlatabilirdim ki Ne diyecektim Babam beni istismar etti mi
Hayır bu cümle boğazımdan çıkacak kadar güçlü değildi bir şeyim yok Furkan diyebildim sonunda bu yalanı söylerken kendimden biraz daha uzaklaştığımı hissettim sadece ailemle biraz sorunlar yaşadım o yüzden kafamı toparlamak istiyorum Furkan bir şeylerin ters gittiğini anlıyordu Ama onun bildiği bir şey vardı Ben kolay kolay kırılmaz dım sorduğu sorular verdiği teselliler benim duvarlarımı aşamı o an onun gözlerinde beliren kırgınlığı görmek beni sarsmıştı ama yine de susmaya devam ettim Sonraki günlerde Furkan'ın ailesiyle Bir daha görüşmek istemediğimi fark ettim o evden uzak durmalıyım amaur annesiyle ya da babasıyla olan her konuşmasında beni de bir şekilde dahil etmeye çalışıyordu
Annem seni çok özledi diyordu Babam ne kadar iyi bir kız olduğunu söylüyor bu sözler içimi beni Yavaş yavaş zehirliyim seni yemeğe davet ediyor gelmek zorundasın Hilal dedi beni rahat bırakmayacağını anladım bir bahane uydurmaktır o eve bir kez daha gitmek zorundaydım ama bu sefer Kendime söz verdim dikkatli olacaktım Ali Beyle bir an bile yalnız kalmayacaktı kendimi koruyacaktır eve gittiğimde Serpil teyze Her zamanki gibi sıcaktı sarıldı Hilal seni görmeyi ne kadar özledim anlatamam dedi içimdeki suçluluk biraz olsun hafifledi ancak göz ucuyla Ali Bey'e bakmadan edemedim oradaydı Beni gördüğünde yüzüne yayılan gülümseme onun yaptıklarının ardından bana hiçbir şey
olmamış gibi davranabilir hem de korkuttu yemek sırasında Ali Bey sürekli konuşuyordu şakalar yapıyor ailesini güldürüye hissettiğimde içimde bir soğukluk dolaşıyordu Yemekten sonra Serpil teyze Bulaşıkları yıkamak için Mutfağa geçti Furkan ise damlanın odasına gitmişti ve o an odada Ali Bey le yalnız kaldığımı fark ettim tüm vücudum gerildi yanıma yaklaştı sesi alçaktır ama her kelimesi bıçak gibi Keskin geldi bak hiçbir şey söylemedin bu bizim sırrımız olarak kalacak değil mi seni kötü duruma düşürmek istemem ama kimse sana inanmaz bir an ne yapacağımı bilemedim öfkeden Titredim ama aynı zamanda korkuyordum hızla yerimden kalkıp mutfağa Serpil teyzenin yanına gittim Ali
Bey'e daha fazla fırsat vermeyecektim o yemekten sonra Furkan'la ilişkim hızla yokuş aşağı gitmeye başladı onunla buluşmaktan konuşmaktan kaçıyordum içimde taşıdığım yük her geçen gün ağırlaşıyor beni eziyordu Furkan neden uzaklaştığımı anlamaya çalışıyordu ama gerçeği söylemeye Cesaretim yoktu Bir yandan da onun sevgisinin ailesine olan bağlılığının beni anlamaya yetmeyeceğini hissediyordum sonunda Furkan'la ayrıldık biz yürümüyor Furkan dedim ben bu ilişkiyi sürdürememe sordukça Sustum kalbimi açamadım onu incitmek istememiş Ama bu yükle daha fazla devam edemezdim onunla vedalaşıp arkama döndüğümde Gözyaşlarım Yanaklarımı ıslatıyorsa ve geride sadece sessiz bir hikaye kaldı